II OZ 327/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 393/17 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 393/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w części pochodzącej od B. C. w sprawie ze skargi B. C. i F. C. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 393/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej WSA albo sąd I instancji) odrzucił skargę kasacyjną B. C. i F. C. (dalej skarżący) na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] wydane w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu WSA wyjaśnił, że powodem odrzucenia skargi kasacyjnej było jej sporządzenie z naruszeniem przepisów o przymusie adwokacko-radcowskim. W zażaleniu z dnia 1 lutego 2018 r. skarżący F. C., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, zaskarżył postanowienie z dnia 29 grudnia 2017 r. w całości zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że pismem z dnia 14 września 2017 r. wywiódł on skargę kasacyjną, podczas gdy w rzeczywistości treść tego pisma wskazuje na to, że zamiarem skarżącego była jedynie polemika z postanowieniem WSA z dnia 28 lipca 2017 r., tym samym pismo skarżącego należało potraktować jako pismo procesowe w sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy świadczonej z urzędu według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że postanowieniem z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 393/17, WSA odrzucił skargę na postanowienie z dnia 18 kwietnia 2017 r., w części pochodzącej od B. C. Pismem z dnia 14 września 2017 r. B. C. oraz F. C. zwrócili się do WSA o zmianę zaskarżonego postanowienia z dnia 28 lipca 2017 r. oraz o przyznanie prawa pomocy, poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 września 2017 r., skarżący w piśmie z dnia 3 października 2017 r. oświadczyli, że skarga z dnia 14 września 2017 r. dotyczy błędnego przyjęcia przez WSA w postanowieniu z dnia 28 lipca 2017 r., że B. C. nie ma interesu prawnego w poszukiwaniu ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Postanowieniami z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 393/17, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie całkowitym. Zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 393/17, WSA odrzucił skargę kasacyjną skarżących od postanowienia z dnia 28 lipca 2017 r. Z uwagi na to, że wskazane postanowienie odpowiada prawu, wniesione od niego zażalenie podlegało oddaleniu. W zażaleniu tym trafnie zauważono, że w dacie wywiedzenia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 28 lipca 2017 r. skarżący F. C. nie miał ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika, a tym samym nie był uprawniony do sporządzenia tego środka odwoławczego. Zarówno jednak wiek skarżącego, jak i występowanie bez fachowego pełnomocnika procesowego nie zwalniały sądu I instancji od nadania biegu pismu z dnia 14 września 2017 r., w którym wyraźnie zakwestionowano zgodność z prawem postanowienia z dnia 28 lipca 2017 r. Wolę zaskarżenia tego postanowienia skarżący podtrzymał także w piśmie z dnia 3 października 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do sprecyzowania pisma z 14 września 2017 r. WSA nie mógł więc pominąć woli skarżącego wyrażonej w przywołanych pismach procesowych, przyjmując, że jego wolą "była dbałość o to, aby jego żona występowała razem z nim w sprawie". Przyjęcie odmiennego poglądu, zaprezentowanego w zażaleniu, byłoby naruszeniem obowiązujących przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), które nie pozwalają sądowi administracyjnemu na pomijanie oświadczeń procesowych stron. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał w niniejszym rozstrzygnięciu o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez WSA.