II OZ 326/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 23/17 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2016 r. znak [...] w sprawie ze skargi A. w S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie nakazu zapewnienia rezerwowego źródła zaopatrzenia w wodę postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2016 r. znak [...].

Postanowieniem z 14 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. w S. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2016 r. w przedmiocie nakazu zapewnienia rezerwowego źródła zaopatrzenia w wodę. W ocenie Sądu I instancji wniosek nie został należycie uzasadniony. W uzasadnieniu wniosku skarżący nie wskazał, z jaką konkretnie szkodą lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, będzie się dla niego wiązać wykonanie zaskarżonej decyzji. Poza ogólnikowym stwierdzeniem o konieczności zgromadzenia nakładów finansowych i uwagą, że jednostka jest niewielkim szpitalem, skarżący nie wykazał, że wystąpią negatywne następstwa wykonania decyzji przed rozpatrzeniem skargi. Skarżący nie przedstawił kosztorysu wykonania obowiązku ani nie przedstawił swojej szczegółowej sytuacji finansowej, co pozwoliłoby ocenić, czy wykonanie decyzji wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody w majątku strony. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o jego uwzględnienie z jednoczesnym wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska wyrażonego przez Sąd I instancji w tej sprawie. Sąd I instancji ograniczył się do przytoczenia argumentów podnoszonych przez skarżącego stwierdzając, że są ogólnikowe i niewystarczające dla uwzględnienia wniosku. Jednocześnie jednak pominął, że skarżący jest publicznym zakładem opieki zdrowotnej, działającym na podstawie środków przyznawanych z budżetu państwa. Sąd I instancji pominął również powszechnie znaną okoliczność, że szpitale w większości przypadków pozostają w bardzo trudnej sytuacji finansowej, jak również, że zapewnienie rezerwowego źródła zaopatrzenia w wodę zapewniającego co najmniej 12-godzinny jej zapas, już ze swojej istoty wiąże się z koniecznością poniesienia znacznych wydatków, które w tym wypadku muszą zostać rozdysponowane w trybie zamówienia publicznego. Powyższe okoliczności potwierdzają dokumenty załączone przez skarżącego na etapie zażalenia. Wynika z nich, że kosztorys wstępny modernizacji szczytowej pompowni wody w oddziale szpitala objętym nakazem obejmuje kwotę ponad 150 tys. złotych, przy czym rozwiązanie to może nie zrealizować w pełni nakazu wynikającego z zaskarżonej decyzji. Ponadto strata netto skarżącego na koniec grudnia 2016 r. wynosiła 1 845 966,95 zł, a zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wynosiły 791 203,65 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że wykonanie zaskarżonej decyzji i realizacja nakazu może wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, jak i trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający zażalenie dostrzega, że dokumenty uprawdopodobniające argumenty podnoszone we wniosku zostały złożone dopiero w zażaleniu, jednak należało mieć na uwadze, że Sąd I instancji pominął wskazane wyżej okoliczności, które powinny być znane Sądowi z urzędu. Sąd I instancji nie jest zobowiązany wzywać strony do uzupełnienia uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, co nie oznacza, że nie może skierować tego rodzaju wezwania dostrzegając konieczność uzupełnienia wniosku w świetle argumentów podnoszonych we wniosku lub znanych sądowi z urzędu. Z powyższych względów zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu, a jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny był uprawniony do rozpoznania wniosku i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z wnioskiem skarżącego. Uwzględniając wniosek Naczelny Sąd Administracyjny miał również na uwadze, że nakaz wynikający z zaskarżonej decyzji dotyczy tylko jednego budynku należącego do skarżącego, w którym znajduje się oddział rehabilitacji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o wstrzymaniu wykonania decyzji organu I instancji, ponieważ wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wywołuje tożsame skutki prawne. Z tych względów i na podstawie art. 188 w związku z art. 61 § 3 oraz w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.