II OZ 326/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. N. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 590/13 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. N. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenie postępowania odwoławczego od decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki postanawia oddalić zażalenie

M. N. pismem z dnia 19 lutego 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenie postępowania odwoławczego od decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki. Zarządzeniem z dnia 22 marca 2013 r. Przewodniczący Wydziału VII wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi w kwocie 100 (sto) złotych, stosowanie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca obowiązku tego w zakreślonym terminie nie dopełniła, złożyła natomiast zażalenie na zarządzenie o wpisie od skargi, wnosząc o jego uchylenie. Wskazała, że prawo do sądu nie może być warunkowane wniesieniem opłaty, zaś uzależnienie rozpoznania jej skargi od wpłaty kwoty 100 zł uchybia konstytucyjnemu prawu przewidzianemu w art. 45 Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że w postępowaniu sądowadministracyjnym zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów związanych z ich udziałem w sprawie. W myśl art. 214 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Z mocy ustawy z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych zwolnione są podmioty enumeratywnie wymienione w art. 239 pkt 1-3 p.p.s.a., a ponadto strona, której - na jej wniosek - przyznane zostało prawo pomocy w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznanie tego prawa (art. 239 pkt 4). Przepis ten nie ma jednak zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Art. 230 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym jest m.in. skarga (§ 2). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym. Stosowanie zaś do treści § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w tego rodzaju sprawach wynosi 100 złotych. Skoro M. N. nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z mocy ustawy z obowiązki ponoszenia kosztów sądowych, ani też nie zostało jej przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (skarżąca nie składała wniosku o przyznanie prawa pomocy), słusznie Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego we skazanej wyżej wysokości. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.