II OZ 300/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1170/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg S. S., J. S., W. J., L. J., H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1170/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił S. S. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w skardze na w/w decyzję S. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia, jednakże nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności mogące świadczyć o wystąpieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takie sformułowanie wniosku uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę. Sąd podkreślił, że na tym etapie postępowania Sąd nie jest władny rozstrzygać o zasadności zarzutów skargi. Może tylko zbadać, czy strona wykazała zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Odmawiając udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie S. S. złożył zażalenie, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., wnosząc o uchylenie postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty lub przekazanie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że szkoda w przypadku zatwierdzenia projektu scalenia dotyczącego jego nieruchomości wynika z zebranego materiału dowodowego, a mianowicie skarżący został pozbawiony dojazdu do swoich nieruchomości i posesji. Od "zgody" sąsiada będzie zależało, czy skarżący będzie mógł dojechać do swojej posesji, a w przypadku zagrodzenia wjazdu, zostanie pozbawiony realnej możliwości wykonywania pracy na roli i tym samym pozbawiony środków do życia. Skarżący zarzucił także Sądowi I instancji, że nie odniósł się do akt sprawy, ani do pozostałej treści złożonej skargi, skupiając się jedynie na niewykazaniu przez skarżącego w uzasadnieni wniosku szkody i skutków nie dających się odwrócić. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku uniemożliwiał ocenę zasadności ubiegania się o udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej. Sąd I instancji nie miał zaś obowiązku ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.