II OZ 30/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. G. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 755/12 w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

G. G. w dniu 23 stycznia 2013 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismo procesowe odnoszące się do treści odpowiedzi organu na skargę. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 25 stycznia 2013 r., doręczonym skarżącemu w dniu 19 lutego 2013 r. w trybie określonym w art. 73 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) G.G. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych pisma przez złożenie jego odpisu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W związku z bezskutecznym upływem w dniu 26 lutego 2013 r. wyznaczonego skarżącemu terminu do usunięcia ww. braku formalnego pisma, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 755/12, pozostawił przedmiotowe pismo bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. Zażaleniem G. G. zaskarżył powyższe zarządzenie w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 49 § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że strona nie uzupełniła pisma w terminie w okoliczności, gdy wezwania do uzupełnienia braków formalnych stronie skarżącej skutecznie nie doręczono; 2) art. 73 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w okoliczności, gdy nie zachodziły trudności w doręczeniu w trybie art. 65 § 1 p.p.s.a.; 3) art. 65 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie; 4) art. 72 p.p.s.a. poprzez pominięcie, bowiem Sąd nie doręczył wezwania do usunięcia braków formalnych pisma procesowego dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma; 5) art. 32 ust. 1 i 45 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie, w konsekwencji ograniczenie skarżącemu prawa do sądu i naruszenie równości wobec prawa oraz pozbawienie strony prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy w sytuacji, w której przepisy Konstytucji powinny być stosowane bezpośrednio. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego zarządzenia i rozpoznanie sprawy oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeśli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Nienadesłanie stosownej liczby odpisów stanowi brak formalny pisma, uniemożliwiający nadanie mu właściwego biegu. Stosownie natomiast do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z § 2 tegoż artykułu jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. W dniu 23 stycznia 2013 r. (data stempla pocztowego) G. G. złożył w Sądzie pismo procesowe odnoszące się do treści odpowiedzi organu na skargę, nie załączając jednocześnie wystarczającej liczby jego odpisów. Powyższego braku skarżący nie uzupełnił pomimo prawidłowego wezwania. Należy zatem uznać, że słusznie zaskarżonym zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2013 r., wydanym na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., pozostawiono ww. pismo skarżącego bez rozpoznania. Odnośnie zarzutów skarżącego związanych z doręczeniem mu wezwania do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego pisma przez nadesłanie jego odpisu wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji, wobec niepodjęcia przez skarżącego przesyłki w terminie, prawidłowo zastosował rozwiązanie przewidziane w art. 73 § 4 p.p.s.a., a mianowicie uznał, że doręczenie zostało dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu pozostawienia pisma w placówce pocztowej, o jakim mowa § 1 art. 73 p.p.s.a. Doręczający przesyłkę prawidłowo zastosował się do wymogu wynikającego z art. 73 p.p.s.a. co wynika ze zwrotnego dowodu doręczenia, na którym znajduje się odpowiednia informacja, że przesyłki nie doręczono w dniu 4 lutego 2013 r. w sposób właściwy lub zastępczy i w związku z tym pozostawiono ją w placówce pocztowej (F. [...]), o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej, oraz że w dniu 12 lutego 2013 r. była ona powtórnie awizowana. Brak jest zatem podstaw aby uznać, że Sąd pierwszej instancji, wobec nieodebrania przesyłki przez skarżącego we wskazanej placówce pocztowej, nieprawidłowo zastosował instytucję doręczenia zastępczego przewidzianą w art. 73 p.p.s.a. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 49 § 2, 65 § 1, 72 i 73 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie nie dopatrzył się również naruszenia zaskarżonym zarządzeniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Oczywistym jest, że skuteczne skorzystanie z uprawnień strony w postępowaniu sądowym jest uzależnione od szeregu warunków o charakterze formalnym, jak również od zachowania terminu do dokonania poszczególnych czynności procesowych. Tego rodzaju ograniczenia, wynikające z przepisów ustawy, która korzysta z domniemania zgodności jej przepisów z Konstytucją RP, nie może być postrzegane w kategoriach ograniczenia prawa do sądu. Sąd I instancji nie naruszył przepisów zarówno dotyczących trybu wezwania do usunięcia braków formalnych, jak i przepisów dotyczących doręczeń. Stąd też zarzuty zażalenia w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.