II OZ 3/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 587/19 o odrzuceniu skargi I.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia eksploatacji przydomowej oczyszczalni ścieków postanawia: oddalić zażalenie. 1

Postanowieniem z 4 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę I.O. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z [...] maja 2019 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia eksploatacji przydomowej oczyszczalni ścieków. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 4 września 2019 r. wezwano skarżącą do podpisania skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka została doręczona skarżącej w trybie awizo w dniu 3 października 2019 r. Skarżąca nie uzupełniła braków skargi i w związku z tym Sąd I instancji odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Wskazała, że nie otrzymała żadnego awiza, a w czasie kiedy doręczyciel mógł podjąć próbę doręczenia przesyłki, przebywała na urlopie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że skarżąca nie uzupełniła braków skargi, co skutkowało odrzuceniem tego środka zaskarżenia. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braków skargi. Do doręczenia wezwania doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: p.p.s.a.). Przepisy art. 73 § 1 - 4 p.p.s.a. stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. domniemania doręczenia przesyłki. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Skarżąca twierdzi, że awizo nie zostało jej w ogóle pozostawione. Twierdzenie skarżącej nie znajduje jednak oparcia w aktach sprawy. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki doręczyciel podjął 19 września 2019 r., a następnie przesyłkę pozostawił w placówce pocztowej Wrocław 7. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w skrzynce pocztowej skarżacej. Świadczy o tym zarówno druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, opatrzony datą, podpisem doreczyciela oraz urzędową pieczęcią z datownikiem placówki pocztowej. Powtórne awizowanie nastąpiło 27 września 2019 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 7 października 2019 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca zmierza do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji skarżącej prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza. Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia skarżącej przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków skargi. Skarga podlegała odrzuceniu, a stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest trafne. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.