II OZ 293/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 350/17 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Łęczycy z [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w sprawie ze skargi P.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy postanawia: 1. oddalić zażalenie; 2. sprostować postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 350/17 w ten sposób, że w sentencji postanowienia oraz w zdaniu pierwszym uzasadnienia postanowienia w miejsce słów "G." wpisać słowa "G.".

Postanowieniem z 6 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił P.G. (dalej jako "skarżąca") wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Łęczycy z [...] października 2016 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w treści skargi skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Łęczycy z [...] października 2016 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania parteru budynku mieszkalnego z funkcji mieszkaniowej na usługową przy ul. [...] w [...]. Skarżąca wskazała, że brak wstrzymania wykonania tej decyzji umożliwi kontynuowanie adaptacji pomieszczeń na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Łęczycy z [...] października 2016 r., Sąd I instancji wskazał, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie ma przymiotu wykonalności. Żadna ze stron nie nabyła na jej mocy praw, a zatem wstrzymanie wykonania byłoby bezprzedmiotowe. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca wnosząc o sprostowanie pisowni jej nazwiska oraz podnosząc zarzuty dotyczące legalności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z [...] lutego 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przede wszystkim należało odnieść się do dopuszczalności wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji. Skarżąca domagała się wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Łęczycy z [...] października 2016 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Norma art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe znaczenie dla zakresu stosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. ma zatem ustalenie, jakie rozumienie przyjmie się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, nie umożliwia jednak, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy, jeżeli przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy oraz postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy nie odnosił się bowiem do kwestii ustalenia warunków zabudowy, a jedynie na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione po terminie. Brak jest zatem tożsamości sprawy w jej znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja Burmistrza Łęczycy z [...] października 2016 r. nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Stąd też wniosek skarżącej złożony w tym przedmiocie podlegał oddaleniu. Argumenty zażalenia nie miały wpływu na rozstrzygnięcie. Sąd I instancji nie oceniał na tym etapie postępowania legalności zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z [...] lutego 2016 r., ponieważ dokonał jedynie oceny zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Łęczycy z [...] października 2016 r. Natomiast ocena legalności zaskarżonego postanowienia będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 61 § 3 oraz w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. O sprostowaniu postanowienia Sądu I instancji we wskazanym w sentencji zakresie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Błędna pisownia nazwiska skarżącej w sentencji i uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia miała charakter błędu pisarskiego, który podlegał sprostowaniu w trybie powołanych wyżej przepisów.