II OZ 286/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 494/16 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie ze skargi R.P. i M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego i warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 494/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie ze skargi R.P. i M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego i warunków zabudowy, odrzucił zażalenie R.P. (zwanego dalej "skarżącym") na własne postanowienie z dnia 12 grudnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący w treści zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2017 r. złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata i radcy prawnego (k. 271-272 akt); Wniosek ten ponownie został złożony w formularzu z dnia 8 czerwca 2017 r. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2017 r. odmówiono skarżącemu przyznania wnioskowanej pomocy. Sprzeciw od powyższego postanowienia w ustawowym terminie wniósł skarżący. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprzeciwu, odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanej pomocy. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2017 r. sygn. akt II OZ 1453/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższe postanowienie wskazując, iż w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. W związku z powyższym, po rozpoznaniu sprzeciwu, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. W ocenie Sądu złożone w tej sprawie zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 12 grudnia 2017 r. podlegało odrzuceniu na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd wskazał na normy art. 194 § 1 p.p.s.a. oraz art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), a następnie wyjaśnił, że aktualnie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. wniósł skarżący domagając się jego uchylenia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Słusznie bowiem Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w obecnym stanie prawnym jest ono niedopuszczalne. Na skutek wejścia w życie od dnia 15 sierpnia 2015 r. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek wniesionego sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Stanowi o tym wprost przepis art. 260 § 2 in fine p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny orzeka bowiem w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sformułowanie, że sąd orzeka jako "sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" oznacza, że po pierwsze, postępowanie w tej sprawie jest dwuinstancyjne, po drugie, że na postanowienia wydane w tej sytuacji przez wojewódzki sąd administracyjny nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie przysługuje bowiem żaden środek zaskarżenia od postanowień wydanych przez sąd drugiej instancji. Ponadto w art. 194 § 1 p.p.s.a., w którym wskazuje się postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które przysługuje zażalenie, nie wymieniono postanowień wydawanych przez ten sąd w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.