II OZ 282/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2152/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2152/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze do Sądu na ww. postanowienie z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych polegających na wzniesieniu obiektu w postaci hali namiotowej konstrukcji stalowej przykrytej plandeką na terenie posesji przy ul. [...] na terenie [...] w G. i zobowiązania do dostarczenia określonych dokumentów do dnia 31 października 2017 r., skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek wskazano, że jest on podyktowany niebezpieczeństwem poniesienia przez skarżącą Spółkę szkody polegającej na konieczności rozbiórki obiektu budowlanego z powodu niemożności dostarczenia wymaganych dokumentów w zakreślonym czasie. Wskazując na normę art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wyjaśnił, że samo powołanie się na ewentualne konsekwencje w postaci nakazu rozbiórki nie zwalnia strony z obowiązku szczegółowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Przedstawiona lakoniczna argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia skarżącej Spółki, pozbawione uzasadnienia, niepoparte faktami ani odnoszącymi się do nich dowodami, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dalej Sąd wskazał, że zaskarżonym postanowieniem wstrzymano prowadzenie robót budowlanych i nałożono obowiązek dostarczenia stosownej dokumentacji, a nie obowiązek wykonania rozbiórki spornego obiektu. W ocenie Sądu podana we wniosku argumentacja jest zatem zbyt daleko idąca i wybiegająca w przyszłość. Reasumując Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka zarzucając temu orzeczeniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na bezzasadnej odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia Sądu poprzez wstrzymanie wykonania zakwestionowanego postanowienia organu odwoławczego oraz zwrot kosztów postępowania zażaleniowego. W ocenie skarżącej Spółki wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej został dostatecznie uzasadniony. Jego wykonanie wiązałoby się z poniesieniem przez Spółkę potencjalnej szkody w wysokich rozmiarach. Jest on podyktowany koniecznością zapewnienia możliwości funkcjonowania obiektu do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za trafną należy uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, że skarżąca Spółka nie wskazała okoliczności, które usprawiedliwiałby objęcie zaskarżonego postanowienia organu administracji ochroną tymczasową. Obawa Spółki, że w przyszłości w przypadku niewywiązania się przez Spółkę z nałożonych obowiązków poniesienie ona szkodę w związku z konieczności rozbiórki obiektu budowlanego, na tym etapie postępowania nie stanowi okoliczności uzasadniającej wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowienie to bowiem nie nakłada na Spółkę obowiązku rozbiórki, a jedynie, m.in. na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), nakazuje wstrzymanie robót budowlanych polegających na wzniesieniu hali namiotowej i nakłada obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie wymienionych w treści tego postanowienia dokumentów. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że zażalenie nie podważyło stanowiska Sądu pierwszej instancji zajętego w zaskarżonym postanowieniu. Dlatego też, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.