II OZ 280/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1998/22 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 lipca 2022 r. znak KOC/4166/Ar/22 w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości prawa własności nieruchomości gruntowej postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1998/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy (dalej "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej "SKO") z dnia 25 lipca 2022 r. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości prawa własności nieruchomości gruntowej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być uzasadniona przez skarżącego w sposób wnikliwy i przekonujący. W szczególności skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodać również należy, że skoro wykonanie zaskarżonej decyzji ma polegać na uiszczeniu przez stronę kwoty pieniężnej, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek zobrazowania okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że zapłata takiej sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Skarżący nie przedstawił wyczerpujących informacji pozwalających na rzetelną ocenę jego możliwości płatniczych, a przez to na ocenę, czy w jego sytuacji majątkowej ziściły się przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedstawił rzeczowych argumentów wskazujących, że uiszczenie kwoty 19.096 zł spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Pełnomocnik podniósł naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez brak uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca wskazała, że Skarb Państwa zmaga się z trudną sytuacją budżetową, którą jeszcze pogorszyła pandemia i narastająca inflacja. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przechodząc do oceny zastosowania w niniejszej sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. należy podkreślić, że to na stronie skarżącej ciąży obowiązek udowodnienia, że w sprawie, w której domaga się wstrzymania wykonania danego aktu, występują przesłanki wynikające z powyższego przepisu. Z uwagi na ocenny charakter postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania danego aktu Sąd może pewne okoliczności, które wynikają z akt sprawy, wziąć pod uwagę z urzędu, co nie oznacza jednak, że jest zobowiązany poszukiwać za stronę argumentów na poparcie zgłoszonego przez nią żądania (por. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2017 r., II OZ 567/17). W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie przyjął, że wniosek strony skarżącej nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków z niego wynikających. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy wskazać, że w niniejszej sprawie strona powołuje się na ogólnikowe twierdzenia, które nie mogą stanowić argumentów za zastosowaniem ochrony tymczasowej. Skutki pandemii czy narastająca inflacja dotyczą każdego podmiotu występującego ze skargą do sądu administracyjnego. Tymczasem zgodnie ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych ochrona tymczasowa może być przyznana stronie, która uprawdopodobniła w sposób przybliżony do udowodnienia swoją indywidualną sytuację, tak aby sąd mógł powiązać ją ze skutkami jakie wywołuje zaskarżony akt. Dopiero taki stan, pod warunkiem realnej możliwości wywołania znacznej szkody, może skutkować zastosowaniem ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.