II OZ 280/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 956/20 odrzucające skargę A. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaskarżonym postanowieniem z 11 września 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 956/20, powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", odrzucił skargę A. N. na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi. Sąd stwierdził, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, gdyż pomimo wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania wezwania nie nadesłał 56 odpisów skargi. Z kolei niewykonanie wezwania uzasadniało odrzucenie skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. N., działający przez pełnomocnika w osobie M. N.. Skarżący podniósł, że nie nadesłał żądanych odpisów skargi, ponieważ źle zrozumiał wezwanie. Sądził, że nadesłane w innym postępowaniu w dniu 4 marca 2019 r. odpisy skargi wypełniają wezwanie i nie musi przesyłać ponownie 56 odpisów skargi. Wskazał zatem, że ze względu nie jego podeszły wiek i związane z tym choroby celowe byłoby umożliwienie mu ponownego uzupełnienia braków formalnych skargi, a następnie merytoryczne rozpoznanie skargi przez Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać dodatkowe elementy, o których mowa w pkt 1-4 powołanego przepisu. Jednym z wymagań pisma procesowego jest dołączenie jego odpisów i odpisów załączników w celu doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 p.p.s.a.). W uchwale z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników - choćby jednego - zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W przedmiotowej sprawie, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, pismem z 31 sierpnia 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi z dnia 23 lipca 2020 r. na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. przez: podanie numeru PESEL skarżącego; nadesłanie 56 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych; złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W piśmie tym wskazano również, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Jak wynika z akt sprawy wezwanie to wraz z odpisem odpowiedzi na skargę zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 września 2020 r. (k. 27 – 28). W zakreślonym w wezwaniu terminie, pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że pełnomocnictwo oraz pismo z podanym numerem PESEL skarżącego, zostały przesłane do Sądu do sprawy o sygn. akt II SPP/Rz 201/20 (dotyczącej wniosku o prawo pomocy). Pełnomocnik skarżącego nie nadesłał natomiast żądanych odpisów skargi, wskazując, że w innym postępowaniu toczącym się w Sądzie w dniu 4 marca 2019 r. zostały przesłane odpisy skargi. W związku z powyższym trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi w postaci nadesłania 56 odpisów skargi, co uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do podniesionej w zażaleniu kwestii niezrozumienia treści wezwania i rozpoznania przez Sąd skargi pomimo nieuzupełnienia jej braków formalnych wskazać należy, że znajdujące się w aktach sprawy wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało sformułowane precyzyjnie, jasno i jednoznacznie, a jego treść nie wzbudza wątpliwości interpretacyjnych. W wezwaniu wskazano bowiem dokładnie (poprzez podanie daty skargi i zaskarżonej decyzji), której skargi braki formalne mają zostać uzupełnione. A zatem skarżący nie może uzasadniać niewykonania wezwania powołując się na niejasność wezwania albo na okoliczność niezrozumienia jego oczywistej treści. Realizacja obowiązku nadesłania odpisów skargi nie wymaga bowiem wiedzy prawniczej ani biegłości w procedurze sądowej. Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 6 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych skargi, polegające na nieudzielaniu stronie występującej w sprawie bez zawodowego pełnomocnika potrzebnych wskazówek co do sposobu uzupełnienia stwierdzonych braków. Wskazać również należy, że Sąd pierwszej instancji nie mógł posłużyć się odpisami skargi nadesłanymi do tego Sądu w dniu 4 marca 2019 r., gdyż były to odpisy innej skargi, która dotyczyła innej decyzji nie będącej przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie. A zatem nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi uniemożliwiało merytoryczne rozpoznanie przez Sąd złożonej skargi. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest bowiem terminem ustawowym, i jako taki nie może zostać przedłużony, czy też ponownie wyznaczony. Z kolei bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi obliguje sąd do jej odrzucenia. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.