II OZ 276/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. D. oraz K. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 491/22 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi S. Ł. i M. Ł. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2022 r. nr 446/2022 w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki budynku garażowo-gospodarczego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 10 lutego 2023 r., sygn. akt II SAB/Wr 491/22 odrzucił skargę S. Ł. i M. Ł. (dalej: "skarżący") na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 kwietnia 2022 r., nr 446/2022 w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki budynku garażowo-gospodarczego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 6 czerwca 2022 r. skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika r. pr. M. W., wnieśli skargę na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 kwietnia 2022 r. Następnie pełnomocnik skarżących został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżących oraz podania ich numerów PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie braki skargi nie zostały uzupełnione. Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu uznał, że z uwagi, iż w zakreślonym terminie nie zostały uzupełnione braki formalne skargi podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."). Jednocześnie wskazał, że w zakreślonym terminie nie został także uiszczony wpis sądowy od skargi, co również obligowało do odrzucenia skargi, zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. Zależenie od powyższego postanowienia złożyli A. D. i K. D. (dalej: "uczestnicy postępowania"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika r. pr. M. W.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 52 ust. 1 Prawo budowlanego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem w sprawie nastąpiła zmiana osób uprawnionych do dysponowania przedmiotową nieruchomością, co oznacza, że to K. D. i A. D. powinni być stroną postępowania sądowoadministracyjnego, a także naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poprzez brak udziału ich w postępowaniu, wobec niezawiadomienia ich o toczącym się postępowaniu przed sądem administracyjnym. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w toku postępowania przez Sądem pierwszej instancji pełnomocnik skarżących poinformował, że doszło do sprzedaży nieruchomości, a nowymi właścicielami są K. D. i A. D.. Skoro zatem wnoszący skargę utracili status strony postępowania, postępowanie sądowoadministracyjne powinno toczyć się dalej z udziałem podmiotu, na który przeszło prawo dające przymiot strony. A zatem, w miejsce dotychczasowej strony winien wejść jej następca prawny i jemu przysługuje prawo do popierania lub cofnięcia skargi wniesionej przez jego poprzednika prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie nie uzupełniono na wezwanie sądu braków formalnych skargi oraz nie uiszczono wpisu. Jak wynika z akt sprawy, skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego jak również do uzupełnienia braków formalnych skargi, w zakresie nadesłania ich peselu oraz pełnomocnictwa dla r. pr. M. W.. Wezwania do usunięcia ww. braków zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi wnoszącemu w ich imieniu skargę, lecz w wyznaczonym terminie nie wykonał on wezwań. W konsekwencji Sąd I instancji zasadnie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. Dla rozstrzygnięcia Sądu I instancji bez znaczenia miała okoliczność wskazana w zażaleniu, iż to K. D. i A. D. powinni zostać uznani za stronę postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem do nich należy nieruchomość na której znajduje się budynek podlegający rozbiórce (następcy prawni). Zwrócić należy uwagę, że skarga w imieniu S. Ł. i M. Ł. została złożona 6 czerwca 2022 r., a zatem po ok. 8 miesiącach od przeniesienia własności ww. nieruchomości na rzecz K. D. oraz A. D. (z aktu notarialnego wynika, że umowa sprzedaży nieruchomości została podpisana 13 października 2021 r.). S. Ł. i M. Ł. zatem już w dniu składania skargi nie byli właścicielami budynku, którego nakaz rozbiórki orzeczono zaskarżoną decyzją. Złożyli ją jako byli właściciele nieruchomości. Dlatego też prawidłowo uznani zostali za stronę skarżącą w niniejszej sprawie i zasadnie do nich były kierowane wezwania do uzupełnienia braków formalnych oraz fiskalnych skargi. Sąd przy tym nie miał jakichkolwiek podstaw do dokonywania ustaleń czy nowi właściciele popierają ich skargę. K. D. oraz A. D. mogliby bowiem wejść w miejsce dotychczasowych skarżących i przysługiwałoby im prawo do popierania lub cofnięcia skargi, gdyby zmiana własności nieruchomości nastąpiła po wszczęciu postępowania sądowego. W konsekwencji powyższego zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.