II OZ 276/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 549/16 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2016 r. w sprawie ze skargi I. K. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego postanawia: oddalić zażalenie

I. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego. Następnie pismem z dnia 14 listopada 2016 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw, w wyniku którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r. na podstawie art. 260 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r,, poz. 718 ze zm.), - dalej p.p.s.a. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 30 listopada 2016 r. Odpis postanowienia Sąd doręczył skarżącemu wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia zażalenia, a następnie pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. poinformował skarżącego o błędnym pouczeniu i o prawomocności postanowienia z dnia 20 grudnia 2016 r. Pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. Skarżący mimo pouczenia WSA wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 20 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. na podstawie art. 260 § 2 w zw. z art. 197 § 2 i art. 178 p.p.s.a. odrzucił zażalenie skarżącego jako niedopuszczalne. I. K. pismem z dnia 14 lutego 2017 r. wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zaznaczyć jednocześnie należy, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowelizacja powołanej wyżej ustawy, wprowadzona ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658), mocą której został zmieniony m.in. art. 260, mający w niniejszej sprawie zastosowanie. Na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy nowelizującej, przepis art. 260 p.p.s.a. otrzymał nowe brzmienie. Stosownie do art. 260 § 1 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r. - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu - art. 260 § 2 p.p.s.a. A zatem, ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania, cofnięcia, odmowy przyznania prawa pomocy albo umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakim mowa w art. art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Orzeczenie sądu staje się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługują od niego żadne środki odwoławcze, w tym zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a., albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekał w tym przypadku jako sąd drugiej instancji. W tym stanie rzeczy zażalenie wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy jest niedopuszczalne. Zasadnie zatem Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 549/16. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.