II OZ 263/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 97/18 o odrzuceniu sprzeciwu w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

M.M. (dalej: "Skarżący") pismem z [...] grudnia 2017 r. (data stempla pocztowego) wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich, podnosząc, że powyższą decyzję skarży w części przekazania sprawy do rozpatrzenia organowi I instancji. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżoną decyzję doręczono Skarżącemu [...] listopada 2017 r. Postanowieniem z 27 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 97/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał złożoną skargę za sprzeciw od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., i odrzucił go jako wniesiony z uchybieniem ustawowego terminu. W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że Skarżący zastosował się do nieprawidłowego pouczenia zawartego w decyzji, w związku z czym przysługuje mu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący pismem z [...] marca 2018 r. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie postanowienia Sądu I instancji. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że zastosowanie się do błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 112 k.p.a., nie może szkodzić stronie. W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o oddalenie zażalenia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.). Instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona do porządku prawnego 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 9 pkt 7 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) i w związku z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej ma ona zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętymi po 1 czerwca 2017 r. (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie). Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że od zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., przysługiwał stronie sprzeciw. Z akt sprawy wynika, że decyzja ta została doręczona Skarżącemu 29 listopada 2017 r., a zatem termin do wniesienia sprzeciwu upływał 13 grudnia 2017 r. Sprzeciw od przedmiotowej decyzji został wniesiony dopiero 29 grudnia 2017 r., a więc po upływie czternastodniowego terminu określonego w art. 64c § 1 p.p.s.a., ale w terminie zgodnym z pouczeniem organu zawartym w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że w zaskarżonej decyzji organ błędnie pouczył Skarżącego o możliwości wniesienia skargi w trzydziestodniowym terminie. Powyższa okoliczność powinna być wzięta pod uwagę przez Sąd I instancji, gdyż w świetle art. 112 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, że konsekwencje obowiązywania art. 112 k.p.a. powinny być takie, iż w przypadku wniesienia spóźnionego odwołania, które wpłynęło z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu, organ obowiązany będzie je rozpatrzyć bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 621). W tym miejscu należy odnotować, że zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Tym samym zdaniem Sądu do sprzeciwu zastosowanie znajdzie również art. 112 k.p.a. w zakresie, w jakim dotyczy on skutków zastosowania się do błędnego pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe skutkiem prawnym ochrony wynikającej z art. 112 k.p.a., w przypadku wniesienia do sądu spóźnionego środka zaskarżenia, który wpłynął z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu organu, jest obowiązek rozpatrzenia go przez sąd administracyjny bez potrzeby składania odrębnego wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienia Naczelnego Sadu Administracyjnego z 26 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1206/17, z 10 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1382/17, z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1483/17, z 5 października 2018 r., sygn. akt I OZ 887/18, oraz z 16 listopada 2018 r., sygn. akt I OZ 1090/18). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.