II OZ 26/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 917/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej "skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] września 2016 r., w przedmiocie określenia dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreślił, że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji. Wynika z niej jedynie obowiązek przestrzegania przepisu obowiązującego prawa. Decyzja ta wydawana na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672) przez odpowiedni organ ochrony środowiska zawiera stwierdzenie, że dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu objętego ochroną prawną. Decyzja ta nie generuje, w ocenie Sadu I instancji, skutków przewidzianych w art. 61 § 1 p.p.s.a., nie nakłada bowiem na stronę nowych obowiązków nie przewidzianych przepisami prawa. Sąd zaznaczył, że skarżąca spółka podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zamknięcia kopalni, czy zwolnienia pracowników, jednak nie przedstawiła żadnych konkretnych danych wskazujących jaki zaskarżona decyzja może mieć wpływ na funkcjonowanie kopalni, a bez takich danych trudno uznać, że decyzja określająca dopuszczalny poziom emisji hałasu może spowodować konieczność zamknięcia zakładu pracy. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem Sądu I instancji skarżąca wniosła zażalenie domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymania zaskarżonej decyzji, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Postanowieniu z dnia 28 listopada 2016 r. zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej, nie jest możliwe aby przy tak restrykcyjnych poziomach emisji hałasu kopalnia mogła prowadzić dalszą działalność. Zmiana norm emisji hałasu na niższe ma według skarżącej skutkować restrykcjami ze strony np. Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska czy Urzędu Górniczego, które to organy mogą nakładać nie tylko kary finansowe ale również mogą doprowadzić do wstrzymania ruchu zakładu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie może dotyczyć także wszystkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na skarżącym ciąży obowiązek udowodnienia, że w sprawie, w której domaga się wstrzymania wykonania danego aktu występują przesłanki wynikające z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/13, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., II FSK 1613/13). W okolicznościach niniejszej sprawy - jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, skarżąca nie podniosła żadnych takich okoliczności, które uprawdopodobniałyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do powstania niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie wykazała związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji, a możliwością nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie określonych w decyzji dopuszczalnych poziomów hałasu. Sam fakt hipotetycznego istnienia możliwości nałożenia kary pieniężnej nie wskazuje na realne niebezpieczeństwo wystąpienia takiego skutku. Nadto wymierzenie, w drodze decyzji administracyjnej, kary pieniężnej za przekroczenie poziomów hałasu, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, następuje w odrębnym postępowaniu. Od decyzji wymierzającej karę pieniężną za przekroczenie poziomu hałasu przysługuje stronie odwołanie do organu wyższej instancji, a na decyzję ostateczną skarga do sądu administracyjnego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym skargą na decyzję wymierzającą karę pieniężną strona może złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania takiej decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie decyzja ustalająca dopuszczalny poziom hałasu. Okoliczność, iż na skutek przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu właściwy organ może wydać decyzję wymierzającą karę pieniężną, nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu. Należy zauważyć, iż w rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego odnosi się do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Akty administracyjne, które stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego nie wymagają wykonania, a co za tym idzie ich wstrzymanie staje się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.