II OZ 244/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 463/15 umarzające postępowanie w sprawie ze skargi D.B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Postanowieniem z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 463/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi D.B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do wskazania aktualnego adresu zamieszkania uczestników postępowania: D.B. oraz S.N., w terminie 14 dni, pod rygorem zawieszenia postępowania. Wezwanie do wykonania zarządzenia doręczono stronie w dniu 13 lipca 2015 r. W dniu 20 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wskazał aktualny adres zamieszkania uczestniczki postępowania, natomiast nie wskazał aktualnego adresu zamieszkania uczestnika postępowania, w tym zakresie poinformował jedynie, że wedle jego wiedzy aktualny adres zamieszkania S.N. to: [...]. W związku z tym, Sąd postanowieniem z dnia 4 listopada 2015 r. zawiesił postępowanie ze względu na niemożność ustalenia adresu uczestnika postępowania i nadania dalszego biegu sprawie. Postanowienie stało się prawomocne, żadna ze stron nie złożyła wniosku o podjęcie postępowania, a adres tego uczestnika postępowania jest w dalszym ciągu nieznany Sądowi. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej zaszła podstawa do umorzenia postępowania. Wskazując na normę art. 130 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." Sąd wyjaśnił, że postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało wydane w dniu 4 listopada 2015 r. W ciągu trzech lat od daty wydania tego postanowienia nie wpłynął wniosek o jego podjęcie. W związku z tym, na podstawie art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając temu orzeczeniu wzięcie za podstawę błędne ustalonego stanu faktycznego, co spowodowało naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 130 § 1 pkt 1 w zw. z art. 33 § 1 p.p.s.a., zamiast podjęcia postępowania, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazywany adres zamieszkania (pismem z dnia 16 lipca 2015 r.) uczestnika postępowania pozostaje zgodny ze stanem faktycznym oraz ujawnianymi przez niego danymi przy dokonywaniu wszelkich czynności prawnych. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie postanowienia w całości. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. W sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 4 listopada 2015 r. zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przyczyną zawieszenia postępowania było przyjęcie, że skarżący nie wykonał wezwania i nie wskazał aktualnego adresu S.N. - jednego z uczestników postępowania. Postanowienie to uprawomocniło się wobec braku wniesienia środka odwoławczego. Zasadniczo w trakcie zawieszenia postępowania nie są podejmowane żadne czynności merytoryczne, jednakże sąd jest zobowiązany do podjęcia działań mających na celu podjęcie zawieszonego postępowania, w tym ustalenie adresu uczestników postępowania (porównaj: motywy do postanowienia NSA z 19.07.2012r. II OSK 1725/12, LEX nr 1225724). Sąd może oczekiwać od strony postępowania współpracy w zakresie ustalenia adresu uczestnika postępowania, jednakże sam również winien podjąć czynności zmierzające do ustalenia tej okoliczności. Zaś w niniejszej sprawie jedyną czynnością Sądu było wezwanie skarżącego do podania aktualnego adresu m.in. S.N.. Nadmienić przy tym trzeba, że w odpowiedzi na wezwanie z dnia 3 lipca 2015 r. w odniesieniu do S.N. skarżący wyjaśnił, że z posiadanych przez niego informacji wynika, że wskazywany adres tego uczestnika jest jego adresem zamieszkania. Mimo tego Sąd zawiesił postępowanie uznając, że w tym zakresie skarżący nie wykonał wezwania, a następczo umorzył postępowanie. W niniejszej sprawie Sąd przeniósł cały ciężar ustalenia adresu S.N. na skarżącego, nie wyczerpując wszystkich dostępnych Sądowi możliwości. Przede wszystkim w celu ustalenia adresu uczestnika Sąd nie skorzystał z możliwości zwrócenia się ze stosownym zapytaniem do pozostałych uczestników postępowania czy ustalenia tego adresu w oparciu np. o ewidencję ludności. Zależnie od okoliczności Sąd winien także rozważyć potrzebę udzielenia stronie, działającego wówczas bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.), co między innymi może dotyczyć regulacji zawartej w art. 78 i 79 p.p.s.a. Mając zatem na uwadze powyższe uznać należało, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem ww. przepisów. Z tego względu, na mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.