II OZ 226/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1376/25 o odrzuceniu skargi K. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 1 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji umarzającej postępowanie w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 1376/25, odrzucił skargę K. M. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 1 września 2025 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji umarzającej postępowanie w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 3 listopada 2025 r., doręczono pełnomocnikowi skarżącego odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021, poz. 535 ze zm.) - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia - pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 listopada 2025 r., jednakże wpis nie został uiszczony. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej: "P.p.s.a.", skargę odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. M. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 oraz art. 9 K.p.a., a to zasady prawdy obiektywnej oraz zasady informowania stron postępowania poprzez przesłanie stronie wezwania do opłacenia pisma w sposób nieczytelny, bowiem zostało ono przesłane w kopercie, w której znajdowały się również inne dokumenty – zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia braków pisma oraz odpowiedź na skargę, a ponadto przedmiotowe zarządzenie znajdowało się na końcu pliku dokumentów, co spowodowało, że pełnomocnik nie zauważył zarządzenia i był przekonany, że należy uzupełnić wyłącznie braki wskazane w treści wezwania; 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 220 § 1 – 3 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący został skutecznie i jednoznacznie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, podczas gdy wezwanie to zostało doręczone w sposób nieczytelny i niejednoznaczny, jako odrębny dokument umieszczony na końcu zbiorczego pliku dokumentów; 3) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 73 § 1 i 2 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, mimo że sposób doręczenia nie spełniał standardu doręczenia umożliwiającego zapoznania się z jego treścią, a tym samym nie mógł wywołać skutków przewidzianych w art. 220 § 3 P.p.s.a. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia powyższe zarzuty dodatkowo umotywowano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jak wynika z akt sprawy, w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 listopada 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do: - uiszczenia wpisu sądowego od skargi - usunięcia braków formalnych skargi (podanie nr PESEL i nadesłanie 2 dodatkowych odpisów skargi z załacznikami Nadto doręczono pełnomocnikowi skarżącego odpis odpowiedzi na skargę. Przesyłka sądowa zawierająca ww. pisma została doręczona w dniu 14 listopada 2025 r. (k.15 akt sądowych). Pełnomocnik skarżącego przedłożył 2 odpisy skargi oraz podał nr PESEL skarżącego, jednakże nie uiścił wymaganego wpisu od skargi. W tym miejscu zauważyć należy, że na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. korespondencji, w rubryce "Rodzaj przesyłki", znajduje się zapis: "wezwanie o braki formalne skargi + odpis odp. na skargę + wezwanie o wpis." Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że w kopercie znajdowały się: wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Wskazać również należy, że wbrew zarzutom podnoszonym w zażaleniu, dopuszczalne jest przesyłanie w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, jednak w momencie odbioru powinny one być traktowane indywidualnie (por. postanowienie SN z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, LEX nr 40125). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru ta okoliczność wynikała. Adresat przesyłki lub inne osoby upoważnione do odbioru przesyłek potwierdzają odbiór przesyłki, zgodnie z opisaną jej zawartością, składając czytelny podpis i umieszczając datę otrzymania przesyłki, a listonosz oddzielnie wpisuje datę doręczenia przesyłki, imię i nazwisko odbierającego i sposób doręczenia. Wszystkie te wymagania zostały zachowane przy doręczeniu w dniu 14 listopada 2025 r. ww. przesyłki. Zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. W paragrafie 2 tego artykułu przewidziano, że do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym. Podkreślić zatem należy, że wypełniony prawidłowo pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 K.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r. sygn. akt III CZ 51/98, OSNC 1998, nr 11, poz. 189). W tym zakresie dokument urzędowy korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawdą. Adresat odbierając przesyłkę (lub inna upoważniona do tego osoba), powinien był sprawdzić, czy zawiera ona wszystkie wskazane na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru dokumenty. W sytuacji, gdyby przesyłka nie zawierała części dokumentów, albo w razie jakichkolwiek innych wątpliwości, co do zgodności treści opisu zwrotnego potwierdzenia odbioru z zawartością przesyłki, adresat wezwania, postępując racjonalnie i z należytą starannością, tym bardziej jeżeli jest to profesjonalny pełnomocnik, winien zawiadomić sąd o tym fakcie po otrzymaniu przesyłki, czego w przedmiotowej sprawie nie uczyniono. Powyższe okoliczności – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – przekonują do wniosku, że przesyłka została doręczona zgodnie ze wskazaną na druku potwierdzenia odbioru zawartością. Zatem zawierała m.in. prawidłowe wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, którego adresat korespondencji w terminie ustawowym nie wykonał. Uzasadniało to wydanie zaskarżonego postanowienia, którego trafności zażalenie nie podważyło. Jak już wskazano wyżej, jedynie prawidłowo wypełniony pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być wzruszone, jednak podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, a co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt II FZ 203/19, dostępne, [w:] CBOSA). Skoro zatem pełnomocnik skarżącego nie zweryfikował prawidłowo zawartości przesyłki z informacją wskazaną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, to podnoszenie okoliczności "nie spełnienia standardu doręczenia" należy uznać za gołosłowne. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.