II OZ 215/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 846/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Otwocku z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] oraz decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 846/16, po rozpoznaniu wniosku Z. K., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Otwocku z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] nakazującej skarżącemu rozbiórkę gołębnika usytuowanego przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że wprawdzie wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie jest to sytuacja, która automatycznie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji jest konieczne z uwagi na ochronę ptaków. W tym zakresie podniósł, że nie ma możliwości przeniesienia gołębi, jednakże w żaden sposób tego nie uprawdopodobnił. Ponadto Sąd zauważył, że z uwagi na długi okres czasu, jaki upłynął od daty wydania ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki gołębnika (tj. od 30 czerwca 2008 r.), trudno uznać, aby skarżący nie był w stanie odpowiednio przygotować się do wykonania decyzji o rozbiórce. Również ogólnikowy i lakoniczny argument o narażeniu skarżącego na szkodę i trudne do odwrócenia skutki oraz o konieczności zabezpieczenia jego interesów nie może przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Z tych względów Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez odmowę wstrzymania wykonania decyzji, pomimo istnienia przesłanek jej wstrzymania. Podkreślił, że przymusowa likwidacja gołębnika może spowodować naruszenie przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Rozpoczęcie praz związanych z likwidacją gołębnika wymaga wcześniejszej likwidacji hodowli, co jest trudne z uwagi na to, że hoduje gołębie miejskie, które powszechnie występują i nikt nie będzie chciał ich kupić. Skarżący nie dysponuje inną nieruchomością, na której mógłby umieścić hodowlę. Wskazał, że decyzja nakazująca rozbiórkę rażąco narusza przepisy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że w sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione. Jednak każdy przypadek rozbiórki należy rozpatrywać indywidualnie odnosząc go do realiów sprawy. W rozpatrywanej sprawie nakaz rozbiórki dotyczy gołębnika o konstrukcji drewnianej o wymiarach 2,2 x 2,5 m. Oczywiście rozbiórka tego obiektu pociągnie ze sobą określone koszty ale nie doprowadzi do powstania znacznej szkody po stronie zobowiązanego. Skarżący zaś lakonicznie uzasadnił wniosek, ograniczając się tylko do stwierdzenia, że nakaz rozbiórki może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Również argumentacja podniesiona w zażaleniu związana z koniecznością likwidacji hodowli nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzje, których wstrzymania wykonania żąda skarżący, odnoszą się jedynie do obiektu, stanowiącego pomieszczenie, w którym przebywają gołębie i w żadnym razie nie nakazują likwidacji hodowli. W rozpatrywanej sprawie nie bez znaczenia jest też okoliczność, że skarga złożona została od decyzji wydanej w sprawie stwierdzenia nieważności a wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanych w 2007 (I instancja) i 2008 r. (II instancja). Trudno zatem mówić o ewentualnych trudnościach i kosztach związanych z rozbiórką, która powinna być wykonana najpóźniej w 2008 r. W konsekwencji uznać należy, że Sąd Wojewódzki prawidłowo dokonał oceny dopuszczalności wstrzymania decyzji, a zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 orzekł jak w sentencji.