II OZ 2011/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. B.-C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 557/25 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 557/25 w sprawie ze skargi K. B.-C. na działanie Wojewody Łódzkiego w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 557/25, odrzucił skargę kasacyjną K. B.-C. od postanowienia z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 557/25, w sprawie ze skargi K. B.-C. na działanie Wojewody Łódzkiego w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna nie spełnia wymogu tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego określonego w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", bowiem nie została ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Oznacza to, że sporządzona osobiście przez skarżącą skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. Z tych względów Sąd Wojewódzki, na podstawie art. 178 P.p.s.a orzekł, jak w postanowieniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 178 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na tym, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało przez Sąd wydane w dniu 22 października 2025 r., zaś pełnomocnik z urzędu dla skarżącej został przyznany dopiero po odrzuceniu ww. skargi tj. w dniu 23 października 2025 r. (odbiór zawiadomienia dotyczącego wyznaczenia pełnomocnikiem z urzędu). W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia powyższy zarzut dodatkowo umotywowano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zasadniczo argumentacja zawarta w zażaleniu potwierdza, że skoro skarga kasacyjna została osobiście sporządzona przez skarżącą i przez nią także osobiście podpisana to z oczywistych względów przedmiotowa skarga kasacyjna nie spełniała wymogu z art. 175 § 1 P.p.s.a., tj. w zakresie tzw. przymusu adwokackiego. Jak bowiem stanowi ten przepis skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak adnotacji o sporządzeniu skargi kasacyjnej przez uprawnioną osobę należy odczytywać jako niedopełnienie obowiązku wypływającego z przymusu adwokacko-radcowskiego (por. Komentarz do art. 175, teza 15, [w:] J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 r.,). Niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej stanowi brak, który nie podlega uzupełnieniu. Oznacza to, że skarga taka podlega odrzuceniu, bez wzywania wnoszącego do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie. Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy wydanie zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej dzień przed ustanowieniem dla skarżącej pełnomocnika z urzędu nie wywołało dla skarżącej negatywnych skutków prawnych, gdyż pismem z dnia 12 listopada 2025 r. tenże pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.