II OZ 2006/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2090/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 lipca 2025 r., znak: DLI-II.7620.15.2023.AZ.47 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 13 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2090/25, po rozpoznaniu wniosku skarżącego – M. K., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z 8 lipca 2025 r., znak: DLI-II.7620.15.2023.AZ.47 wydanej w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd wskazał, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia już sama argumentacja skargi, a ponadto wykonanie zaskarżonego aktu może doprowadzić do nieodwracalnych i znacznych szkód po stronie skarżącego, szczególnie, że już aktualnie inwestycja, którą prowadzi na działce [...] obręb [...] pochłonęła (na marzec 2023 r.) kwotę 3.500.000 zł. Rozpoznając złożony wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd podkreślił, że w ramach tego postępowania wpadkowego nie ocenia argumentacji samej skargi, ani prawidłowości wydania zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z prawem, ale to, czy wykonanie tego orzeczenia, jeszcze przed prawomocnym jego skontrolowaniem, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając to na uwadze Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał okoliczności, które mogłyby prowadzić do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku jest bowiem lakoniczne i wskazuje jedynie na znaczny koszt prowadzonej przez skarżącego inwestycji, co przy braku potwierdzenia w dokumentach źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, należy uznać za niewystarczające dla ziszczenia się przesłanek ustalonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. K. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez brak wstrzymania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy jest ona w sposób jawny sprzeczna z ostatecznymi decyzjami w przedmiocie pozwolenia na budowę, a przebieg planowanej inwestycji czyni niemożliwym wykonanie zamierzenia inwestycyjnego skarżącego w zakresie otrzymanej zgody. Skarżący podniósł jednocześnie, że niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje konieczność dokonania zmian w zrealizowanej w znacznej części inwestycji, a tym samym konieczność poczynienia dodatkowych nakładów już na aktualnym etapie, tj. przed merytorycznym rozpoznaniem skargi. W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje więc nieodwracalne skutki w postaci uniemożliwienia ekonomicznego wykorzystania nieruchomości, czy to na własne cele budowlane, czy też celem dokonania jej podziału i sprzedaży gruntu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie, pomimo nieprawidłowego uzasadnienia odpowiada prawu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, że przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z 8 lipca 2025 r., uchylająca w części i orzekająca w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z 28 kwietnia 2023 r., nr 6/2023/GAZ o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej w zakresie terminalu [...] dla inwestycji pn. "Przebudowa gazociągu na odcinku [...] – [...] – [...] [...]". Powyższe decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz. U. z 2024 r. poz. 1286, ze zm.), dalej jako: "specustawa". Zgodnie z art. 35 ust. 1 specustawy, do skarg na decyzje administracyjne, o których mowa w niniejszej ustawie, stosuje się przepisy ustawy p.p.s.a., z wyłączeniem art. 61 § 3 tej ustawy, oraz z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Oznacza to, że po wniesieniu skargi na decyzję wydaną w trybie specustawy, wojewódzki sąd administracyjny nie ma podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 11 grudnia 2023 r., II OZ 674/23 i z 16 lipca 2024 r., II OSK 1477/24, dostępne w CBOIS). Należy podkreślić, że przepis art. 35 ust. 1a specustawy przyjmuje, że wyłączenie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy jedynie skarg na decyzje o pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu, w ramach których wydano postanowienie, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z powyższego wynika zatem, że ustawodawca pozbawił sąd administracyjny uprawnień do stosowania środka ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a. w odniesieniu do rozstrzygnięć podejmowanych na gruncie przepisów specustawy, z pewnymi wyjątkami, które nie dotyczą przypadku zaskarżonej do sądu decyzji. A zatem Sąd pierwszej instancji powinien był odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie odnosząc się do argumentów podnoszonych we wniosku skarżącego. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.