II OZ 2001/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. i D1. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2532/24 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi D. K. i D1. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2024 r. nr 929/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 29 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2532/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") odrzucił zażalenie D. K. i D1. K. (dalej jako "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 czerwca 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej K. P. od postanowienia tego Sądu z 7 maja 2025 r. o odrzuceniu skargi K. P. w sprawie ze skargi D. K. i D1. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2024 r. nr 929/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Powodem odrzucenia zażalenia było to, że zgodnie z art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być bezwzględnie sporządzone przez podmiot mający status profesjonalnego pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym, co ma zapewnić niezbędny profesjonalizm zarzutów. W niniejszej sprawie skarżący pomimo pouczenia ich odnośnie powyższego wymogu nie dopełnili go i wnieśli zażalenie osobiście przez siebie sporządzone. Wobec tego zażalenie takie było niedopuszczalne i stosownie do art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. podlegało odrzuceniu. Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia. Wskazali oni, że Sąd skoncentrował się na formalnej przesłance braku opłaty sądowej nie biorąc pod uwagę sytuacji obywatela, który musi uiszczać opłaty sądowe w licznych sztucznie rozmnożonych postępowaniach sięgających sumarycznie setek tysięcy złotych. Podkreślono, że skarżący otrzymują tygodniowo od 80 do 100 pism z Sądu z 7 dniowym terminem odpowiedzi, co według nich stanowi nadmierne utrudnienie w korzystaniu z prawa do sądu. Dalej zwrócili uwagę na wadliwość postępowania organów, które błędnie ustaliły liczbę nieruchomości i nieprawidłowo określił właścicieli. Kluczowe dla sprawy jest toczące się postępowanie spadkowe, które pozwoli na ustalenie kto rzeczywiście jest właścicielem nieruchomości, których dotyczą zaskarżone do Sądu decyzje czy postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie D. K. i D1. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą zaskarżonego postanowienia jest to, że D. K. i D1. K. wnosząc zażalenie na postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej wniesionej przez K. P. nie zachowali wymogów tego środka odwoławczego. Na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie do NSA gdyż tak stanowi art. 194 § 1 pkt 7 P.p.s.a. Należy jednak dochować wymogów przewidzianych dla tego środka zaskarżenia, o jakich mowa w art. 194 § 4 P.p.s.a. Stanowi on, że zażalenie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 -3 stosuje się odpowiednio. Jak wynika z akt sprawy skarżący zostali powiadomieni o takim wymogu w pkt 5 pouczenia przesłanego im wraz z odpisem postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej (patrz k. 82 i k. 83 akt). Skoro nie dochowali tego obowiązku gdyż wnieśli zażalenie sporządzone przez nich osobiście (k. 106 akt), to WSA słusznie dopatrzył się wadliwości tego zażalenia, które jako wymóg materialny, nie podlega uzupełnieniu na wezwanie i zażalenie takie odrzucił jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. i art. 194 § 4 P.p.s.a. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zażalenia (opłaty sądowe, ilość korespondencji, wadliwość działań organów administracji czy toczące się postępowanie spadkowe) nie mogła doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia bowiem nie odnosiła się ona w jakikolwiek sposób do istoty sprawy tj. wniesienia zażalenia bez spełnienia przymusu adwokacko-radcowskiego. W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.