II OZ 193/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1378/13 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1378/13, w sprawie ze skargi J.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że – wbrew normie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – skarżący nie wykazał by nie był w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Mimo wezwania bowiem nie wskazał żadnych danych, informacji czy oświadczeń z których wynikałoby, że przesłanka do przyznania prawa pomocy została spełniona. Dlatego oddalono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący podnosząc, że zakwestionowane orzeczenie jest dla niego krzywdzące i utrudnia mu dochodzenie praw na drodze sądowej. Wskazał także, że Sąd nie wziął pod uwagę, iż nagromadzenie spraw przez sądami administracyjnymi uniemożliwia mu ponoszenie wszystkich kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania siebie i rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Nadto podnieść należy, że użyte w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. określenie "gdy wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż jej dochody i sytuacja życiowa nie pozwalają na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zatem strona składając wniosek winna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, by spełniał przesłankę z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Podane przez niego dane nie są wystarczające do oceny jego sytuacji majątkowej. Wprawdzie Sąd wzywał skarżącego, stosownie do treści art. 255 P.p.s.a., do złożenia dodatkowych oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych, jednakże wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. W tej sytuacji stanowisko Sądu pierwszej instancji zajęte w zaskarżonym orzeczeniu jest prawidłowe. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.