II OZ 1867/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K.P. i R.P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1538/25 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi D.K. i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr 519/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie K.P., 2. odrzucić zażalenie R.P.

D.K. i K.P. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 kwietnia 2025 r., nr 519/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zarządzeniem z 30 czerwca 2025 r. Przewodniczący Wydziału VII tego Sądu wezwał K.P. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), dalej: "rozporządzenie" - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu wniosła K.P. oraz R.P. W uzasadnieniu zażalenia zawarto argumentację odnoszącą się do problemów finansowych wnoszących zażalenie oraz do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie K.P. należało oddalić jako nieusprawiedliwione. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." od skargi pobiera się wpis (stosunkowy lub stały). Stosownie zaś do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Według § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł. Skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu nadzoru budowlanego orzekająca o nakazie skarżącej rozbiórki, K.P. zasadnie została wezwana do uiszczenia należnego wpisu, którego wysokość ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto za prawidłową należy uznać podstawę prawną wezwania do uiszczenia żądanego wpisu od skargi, termin wykonania obowiązku i konsekwencje nieuiszczenia opłaty sądowej. Na ocenę prawidłowości zaskarżonego zarządzenia nie mogły wpłynąć argumenty zażalenia odwołujące się do sytuacji finansowej skarżącej. Oceniając legalność zarządzenia z 30 czerwca 2025 r. należało jedynie sprawdzić, czy istniał obowiązek uiszczenia przez skarżącą wpisu sądowego, jego wysokość, prawidłowość pouczenia o środku odwoławczym i doręczenia wezwania. Kwestia przyznania skarżącej prawa pomocy jest rozstrzygana w odrębnym postępowaniu. Natomiast zagadnienie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może stanowić przedmiotu kontroli na obecnym etapie postępowania. Zażalenie wniesione przez R.P. należało z kolei odrzucić jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę, niebędącą adresatem zarządzenia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego zarządzenia. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie odnośnie zażalenia R.P., który nie jest adresatem zarządzenia z 30 czerwca 2025 r. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 sentencji - w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.