II OZ 186/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 23/23 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi P.G. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania pisma z 20 czerwca 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. VII SPP/Wa 23/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie P.G. na postanowienie Sądu z 19 października 2023 r., którym odrzucono zażalenie na postanowienie Sądu z 30 czerwca 2023 r., odrzucające sprzeciw od postanowienia starszego referendarza sądowego z 31 marca 2023 r. o odmowie zmiany postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 17 października 2022 r., sygn. VII SPP/Wa 115/22 odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. P.G. w zażaleniu na powyższe postanowienie wskazał, że do WSA w Warszawie nie było legalnego dostępu. Złożenie pisma za pośrednictwem operatora pocztowego jest jedynie alternatywą. Uważa, że wina niewłaściwego doręczenia (do Naczelnego Sądu Administracyjnego zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) leży wyłącznie po stronie poczty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że w obowiązującym stanie prawnym aktualna pozostaje uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt I GPS 1/09, w której przyjęto, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), o odrzuceniu sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje zażalenie (por. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2022 r., sygn. II OZ 429/22, z 10 lutego 2023 r., sygn. III OZ 50/23). Zaskarżone zaś w niniejszej sprawie postanowienie wynika z nieterminowego wnoszenia przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu dotyczącym przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny ocenia w niniejszym postępowaniu zażaleniowym, czy Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że zażalenie na postanowienie Sądu z 19 października 2023 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Przepis art. 177 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. stanowi, że zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie. Ustawodawca zatem zastosował zatem tutaj zasadę pośredniości wnoszenia środków odwoławczych. Zażalenie powinno być również wniesione w terminie siedmiu dni od doręczenia stronie odpisu postanowienia (art. 194 § 2 P.p.s.a.). Pisma natomiast w postępowaniu sądowym składa się osobiście w sądzie, ewentualnie nadaje za pośrednictwem stosownego operatora pocztowego na adres właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, lub wnosi się w postaci elektronicznej. Skarżący jako sposób korespondencji z Sądem wybrał pośrednictwo operatora pocztowego. Z akt sprawy wynika, że odpis zaskarżonego postanowienia Sądu wraz ze stosownym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia, doręczono skarżącemu w dniu 16 listopada 2023 r. Zażalenie na to postanowienie skarżący nadał w ustawowym terminie (22 listopada 2023 r. - data stempla pocztowego), jednakże jego adresatem uczynił bezpośrednio Naczelny Sąd Administracyjny. Miarodajną dla oceny zachowania siedmiodniowego terminu jest wówczas data przekazania zażalenia do sądu właściwego. Zostało ono przesłane do sądu właściwego w dniu 30 listopada 2023 r. (data na kopercie). Co prawda Sąd I instancji przyjął, za datę przekazania dzień 29 listopada 2023 r. (data pisma przekazującego), jednak w okolicznościach sprawy okoliczność ta nie miała większego znaczenia. Bezspornym bowiem jest, że wniesienia zażalenia do sądu właściwego nastąpiło już po upływie terminu na dokonanie tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że wniesione zażalenie podlega odrzuceniu, jako złożone z uchybieniem ustawowego terminu. Skoro rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu, zatem Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.