II OZ 1826/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D.K., D.K., K.P. i R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 394/24 o odrzuceniu skargi K.P. i D.K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 grudnia 2023 r. nr 2196/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 394/24 w ten sposób, że w miejsce błędnego oznaczenia daty wydania zaskarżonego postanowienia organu "19 grudnia 2024 r." wpisać "19 grudnia 2023 r.", 2. oddalić zażalenia D.K. i K.P., 3. odrzucić zażalenia D.K. i R.P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 września 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 394/24, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej Ppsa), odrzucił skargę K.P. i D.K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 grudnia 2023 r. nr 2196/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, ponieważ pomimo wezwania Sądu skarżące nie uiściły wpisu sądowego od skargi. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII z 12 lutego 2025 r. każda ze skarżących została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r., poz. 535), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Następnie postanowieniami z 2 lipca 2025 r. sygn. akt II OZ 808/25 i sygn. akt II OZ 809/25 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia K.P. i D.K. wniesione na ww. zarządzenia. Wobec powyższego, zarządzeniami z 31 lipca 2025 r. obie skarżące zostały wezwane do wykonania prawomocnych zarządzeń z 12 lutego 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te zostały doręczone: D.K. w dniu 8 sierpnia 2025 r, zaś K.P. w dniu 18 sierpnia 2025 r. Pomimo upływy terminu zakreślonego przez Sąd skarżące nie uiściły wymaganego wpisu od skargi (w rejestrze opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy), co skutkować musiało odrzuceniem skargi. Zażalenia na ww. postanowienie wnieśli D.K., D.K., K.P. i R.P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że z uwagi na oczywistą omyłkę pisarską zawartą w komparycji zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji polegającą na błędnym określeniu daty wydanego przez organ postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 i art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej Ppsa) orzekł o jej sprostowaniu w sposób określony w punkcie 1 sentencji niniejszego postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 Ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 Ppsa). W przedmiotowej sprawie po prawomocnym zakończeniu postępowań z wniosków skarżących o przyznanie prawa pomocy (postanowieniem z 25 października 2024 r. sygn. akt VII SPP/Wa 202/24 Sąd I instancji utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z 12 września 2024 r. o pozostawieniu wniosku D.K. bez rozpoznania, a postanowieniem z 18 października 2024 r. sygn. akt VII SPP/Wa 201/24 utrzymano w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 12 września 2024 r. o odmowie przyznania K.P. prawa pomocy); wezwaniu każdej ze skarżących zarządzeniami z 12 lutego 2025 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł; oraz potwierdzeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny legalności ww. zarządzeń postanowieniami z 2 lipca 2025 r. – zaistniały podstawy do wydania przez Przewodniczącego Wydziału zarządzeń z 31 lipca 2025 r. o wezwaniu D.K. oraz K.P. do wykonania prawomocnych zarządzeń z 12 lutego 2025 r., wzywających każdą ze skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo prawidłowego doręczenia skarżącym ww. wezwań: D.K. w dniu 8 sierpnia 2025 r, a K.P. w dniu 18 sierpnia 2025 r., skarżące nie uiściły wymaganego wpisu w terminie zakreślonym przez Sąd. Potwierdza to znajdująca się w aktach sprawy informacja, że w rejestrze opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy do dnia 26 sierpnia 2025 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe okoliczności uprawniały Sąd I instancji do zastosowania art. 220 § 3 Ppsa i odrzucenia skargi K.P. i D.K.. Nie sposób przy tym przyjąć, aby argumentacja zawarta w zażaleniu mogła podważyć prawidłowość zaskarżonego postanowienia, bowiem nie dotyczy ona kwestii mających znaczenie dla zastosowania art. 220 § 3 Ppsa. Z powyższych przyczyn zażalenia wniesione przez D.K. i K.P. oddalono na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji. Zażalenia wniesione zaś przez D.K. i R.P. należało odrzucić jako niedopuszczalne, bowiem osoby te nie były stronami w sprawie – nie były adresatami zaskarżonego postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie wnosiły skargi i nie wykazały, aby wynik przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczył ich interesu prawnego. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa orzekł, jak w punkcie 3 sentencji.