II OZ 1687/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.P. i R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2750/24 o odrzuceniu zażalenia K.P. i R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej K.P. i R.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2025 r. o odrzuceniu skargi w części dotyczącej K.P. w sprawie ze skargi K.P. i R.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r. nr 893/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art.197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił, jako sporządzone osobiście, zażalenie K.P. i R.P. na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej K.P. i R.P. od postanowienia tegoż Sądu z dnia 14 marca 2025 r. o odrzuceniu skargi w części dotyczącej K.P. Sąd pierwszej instancji, powołując się na treść art. 194 § 1 pkt 7, art. 194 § 4, art. 175 § 2–3 p.p.s.a., wskazał, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. W rozpoznawanej sprawie wniesione osobiście przez skarżących – czyli K.P oraz R.P. – zażalenie Sąd uznał za niedopuszczalne. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący nie wykazali, aby byli podmiotami, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a. Nie zostali zwolnieni przez ustawodawcę z obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. To zaś skutkuje odrzuceniem wniesionego przez nich osobiście zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Zażalenie na wyżej wskazane postanowienie wnieśli K.P. i R.P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący wraz z doręczeniem im postanowienia z dnia 17 czerwca 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostali pouczeni o terminie i sposobie jego zaskarżenia, w tym o obowiązku wynikającym z treści art. 194 § 4 p.p.s.a. (pkt 5 pouczenia). Wniesione osobiście przez skarżących zażalenie na postanowienie z 17 czerwca 2025 r. nie czyni zadość wskazanemu powyżej wymaganiu. Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że skarżący nie wykazali aby należeli do katalogu podmiotów zwolnionych z tego obowiązku na podstawie art. 175 § 2 p.p.s.a. Niedopełnienie warunku sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego jest brakiem nieusuwalnym powodującym odrzucenie zażalenia. Mając powyższe na względzie Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że istniała podstawa do odrzucenia zażalenia skarżących, które naruszało tzw. przymus adwokacko-radcowski. 2. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.