II OZ 161/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. L., J. L. i J. L. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1674/08 pozostawiające bez rozpoznania pismo E. L., J. L. i J. L. z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie ze skargi Z. K., J. L., E. L., J. L., J. B., Z. W., S. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt II OSK 435/13 oddalił skargę kasacyjną J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1674/08 oddalającego skargę Z. K., J. L., E. L., J. B., Z. W. i S. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak [...] E. L., J. L. oraz J. L. złożyli w dniu 10 listopada 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane: "Kasacja Wyroku- Wniosek- Zażalenie wraz ze Skargą". W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że nie zgadzają się z wyrokiem w całości, składają odwołanie i zarazem wniosek o wznowienie i ponowne postępowanie. Pismem z dnia 21 listopada 2014 r. Sąd wezwał E. L., J. L. i J. L. do sprecyzowania, w terminie 7 dni, pisma z dnia 10 listopada 2014 r. przez wskazanie, czego dokładnie domagają się strony, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. 30 listopada 2014 r. skarżący złożyli pismo, z którego wynika, że nie zgadzają się z treścią wydanego wyroku i domagają się jego zmiany, unieważnienia, wyeliminowania. Zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1674/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. pozostawił pismo J. L., E. L. oraz J. L. bez rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że ze złożonego pisma nie wynika, czy jest ono skargą kasacyjną, zażaleniem, skargą administracyjną na decyzję czy innym pismem procesowym. Wynika z niego, że skarżący nie zgadzają się z treścią wyroku, jednak nie zawiera ono żadnych konkretnych wniosków procesowych. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nie jest uprawniony do dokonania oceny pisma stron według własnego uznania. W dniu 29 stycznia 2015 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo E. L., J. L. oraz J. L. zatytułowane: "Kasacja wyroku- wniosek- zażalenie wraz ze skargą", z którego wynika, że skarżący nie zgadzają się z treścią zarządzenia z dnia 7 stycznia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Treść art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. wskazuje, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Za "niezachowanie warunków formalnych" w rozumieniu powyższego przepisu należy uznać także sytuację, gdy pismo strony nie zawiera jednoznacznych wniosków procesowych, ponieważ sąd nie jest wówczas w stanie dokonać racjonalnego ustalenia, jakie jest żądanie wnoszącego pismo. W takiej sytuacji sąd nie może dokonywać oceny tych wniosków, bo pozostaje to w sprzeczności z zasadą skargowości. Obowiązany jest natomiast do wezwania strony na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. , aby sprecyzowała wnioski zawarte we wniesionym przez nią piśmie ( tak J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, komentarz do art. 49, teza 4, Warszawa 2010 r., por. post. NSA z dnia: 24 stycznia 2012 r., I OZ 37/12, 27 maja 2014 r., II GSK 1157/14, 22 lutego 2007 r., II OZ 140/07). W niniejszej sprawie wymaga podkreślenia, że w piśmie z dnia 30 listopada 2014 r. skarżący, mimo wezwania, nie zastosowali się do wymogu wyraźnego i precyzyjnego wyrażenia swoich oświadczeń procesowych, co skutkowało powstaniem po stronie sądu rozpatrującego sprawę wątpliwości co do znaczenia i zamysłu żądania zawartego w przedmiotowym piśmie oraz poprzedzającym je piśmie dnia 10 listopada 2014 r. Tym samym należy uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że nie był władny do dokonania wyboru lub oceny wniosków strony według własnego uznania. Zasadnie zatem Sąd, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., pozostawił pismo J. L., E. L. oraz J. L. z dnia 10 listopada 2014 r. bez rozpoznania. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.