II OZ 1606/17

Dnia 10 stycznia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 928/16 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie ze skargi R. P. i M. P. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie postanowieniem z dnia 20 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 928/16 odmówił R. P. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie ze skargi R. P. i M. P. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r. sąd wojewódzki odrzucił skargę. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 marca 2017 r. (k. 126). Zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał z dniem 27 marca 2017 r. W dniu 3 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej - k. 129 i 130. Pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu z dnia 24 lutego 2017 r. poprzez wskazanie okoliczności uprawdopodabniających brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie. Powyższe należało uzupełnić w terminie 7 dni, od daty doręczenia pisma. W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłał pismo z dnia 27 kwietnia 2017 r. w którym wskazał, że przyczyną uchybienia terminu była choroba, potwierdzona przez lekarza sądowego. Podkreślił, że na skutek tej choroby nie mógł chodzić. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7 dni od dnia, kiedy mógł rozpocząć chodzenie po złamaniu nogi (co pozwoliło mu udać się na pocztę i wysłać odpowiednie pisma). Oprócz złamania nogi skarżący podniósł, że doznał też psychicznego rozstroju zdrowia, co może w razie konieczności poświadczyć lekarz psychiatra. Do pisma załączył zaświadczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2017r. z którego wynika, że nie mógł on stawić się na wezwanie Sądu Rejonowego Poznań Stare Miasto w Poznaniu w dniu [...] stycznia 2017 r. z powodu choroby nr statystyczny nr [...]. Jako przewidywany termin zdolności do stawienia się na wezwanie wskazano - po dniu 28 marca 2017 r. (k. 147 akt sądowych). Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Sąd wojewódzki ocenił, że choroba wskazywana w zaświadczeniu lekarskim nie uniemożliwiała R. P. odbierania pism procesowych jak i nadawania na poczcie pism procesowych do tegoż sądu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. P., wnosząc o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym oraz budzącego niezadowolenie strony skarżącej, 2. wyłączenie "w/w Referendarza Sędziego" z powodu wątpliwości co do jego bezstronności, 3. zwolnienie od opłat i kosztów sądowych w całości i o pełnomocnika z urzędu, gdyż jego sytuacja jako osoby bezdomnej jeszcze się pogorszyła – wzrost zadłużenia, zawał serca – brak środków na życie i leczenie oraz ciężki fizyczny i psychiczny rozstrój zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2017 r., poz. 1369, Ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972/7-8/144). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Okoliczności przedstawione przez skarżącego nie uprawdopodabniają braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Istotne w okolicznościach niniejszej sprawy jest bowiem to, na co zasadnie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, że skarżący pomimo wskazanej choroby w załączonym zaświadczeniu lekarskim (choroby nr statystyczny [...]), tj. zwichnięcia, skręcenia i naderwania stawów i wiązadeł stawu skokowego poziomu stopy, odbierał osobiście przesyłki do niego kierowane w placówce pocztowej. Mając powyższe na uwadze, sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w przekroczeniu terminu, a zatem nie ma podstaw do przywrócenia mu terminu do wniesienia zażalenia na podstawie art. 86 § 1 Ppsa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.