II OZ 1576/17

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 752/17 odmawiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w L. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Skierniewicach z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki kładki na rzece R. w [...] w jej biegu w Z. w gminie B. Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Łodzi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na w/w decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z dnia 17 października 2017 r. na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), - dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący, poza samym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawili jakichkolwiek argumentów przemawiających za tym wstrzymaniem. Dlatego też, skoro przedmiotowy wniosek nie został w jakikolwiek sposób uprawdopodobniony, to należało zdaniem Sądu odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Łodzi pismem z dnia 3 listopada 2017 r. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2017 r. zarzucając naruszenie art. 63 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia strona skarżąca wskazała, że nie jest stroną na którą powinien być nałożony przedmiotowy nakaz rozbiórki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W realiach przedmiotowej sprawy, mimo braku odrębnej argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zasadnym było zastosowanie ochrony tymczasem z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny wydając bowiem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności. W tej sprawie zaś słusznie wskazano w zażaleniu, że co do zasady wykonanie nakazu rozbiórki, pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki oraz konieczność poniesienia znacznych nakładów finansowych. Tym samym już te okoliczności, w ocenie NSA, wystarczają by stwierdzić, że w wyniku wykonania robót budowlanych objętych zaskarżoną decyzją, stronie skarżącej grożą skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo należy podkreślić, iż jednym z zarzutów skargi jest kwestia ustalania podmiotów zobowiązanych do wykonania nakazanych czynności. W takim przypadku wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. i art. 188 zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.