II OZ 1566/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. C. – K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2755/24 odrzucające skargę w sprawie ze skargi B. C. – K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2024 r. Nr 1027/24 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2755/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. C. – Konarzewskiej na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2024 r. Nr 1027/24 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd I instancji podał, że zarządzeniem z dnia 12 listopada 2024 r., a następnie po uzyskaniu pełnego adresu skrzynki e-PUAP skarżącej - w dniu 5 marca 2025 r. - Przewodniczący Wydziału WSA w Warszawie wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi - w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia - poprzez podpisanie skargi kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym ew. podpisanie skargi lub nadesłanie skargi własnoręcznie podpisanej. Wezwanie Sądu (pismo z dnia 10 marca 2025 r.) doręczono skarżącej za pośrednictwem platformy e- PUAP w dniu 11 marca 2025 r. WSA w Warszawie wyjaśnił, że o ile bowiem skarżąca podpisała podpisem zaufanym pismo przewodnie, przy którym wniosła skargę do Sądu I instancji, za pośrednictwem organu, korzystając z platformy e-puap, o tyle nie podpisała już załączonej do tego pisma samej skargi. Sąd podkreślił, że wskazanego wezwania skarżąca nie wykonała do dnia odrzucenia skargi. Ponadto Sąd I instancji przypomniał, że w uchwale z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Uzasadniając konieczność odrzucenia skargi, Sąd I instancji stwierdził również, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest z kolei nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe, niepełne i nieterminowe wykonanie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy z jej skargi do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów p.p.s.a. poprzez bardzo rygorystyczne i nieuzasadnione zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 w kwestii wymogów formalnych dotyczących pisma w postępowaniu sądowym, w sytuacji braku podania przez Sąd I instancji w wezwaniu z dnia 10 marca 2025 r. podstawy prawnej wezwania w zakresie nadesłania skargi podpisanej przez skarżącego. W uzasadnieniu zażalenia zarzuciła też Sądowi I instancji, że do wezwania sekretariatu Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2025 r. nie zostało dołączone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 12 listopada 2024 r. o wezwaniu do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi poprzez nadesłanie skargi podpisanej przez skarżącego podpisem kwalifikowanym, podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub nadesłania skargi własnoręcznie podpisanej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ustawa (p.p.s.a.) stanowi inaczej w treści przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wedle którego, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Brakiem formalnym pisma jest m.in. brak podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika pisma (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W odniesieniu do tego ostatniego wymogu formalnego ustawodawca w przepisie art. 46 § 2a p.p.s.a. zamieścił odrębną regulację dotyczącą przypadków, gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego. Wówczas powinno ono ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Co więcej, w przepisie art. 46 § 2b p.p.s.a ustawodawca doprecyzował, że zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Zasada ta została następnie potwierdzona w cyt. powyżej uchwale NSA z dnia 6 grudnia 2021 r. Wbrew twierdzeniom zażalenia, o powyższych unormowaniach skarżąca została wyczerpująco pouczona przez Sąd I instancji. Oto bowiem kwestionowane przez skarżącą wezwanie z dnia 10 marca 2025 r. (k.43 i n. akt sprawy), zawiera – w ramach całego pouczenia – odrębne, wyróżnione tytułem ("Pouczenie o warunkach wnoszenia pism oraz doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej") pouczenie dotyczące elektronicznego obiegu pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym. To w pkt 4. tego właśnie pouczenia zawarto pełne pouczenie o konieczności każdorazowego podpisywania przez stronę zarówno pisma, jak też załączonych do niego załączników – art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a. Dodatkowo Sąd I instancji w opisywanym pouczeniu przytoczył pełną treść przepisu art. 46, w tym jego § 2a i 2b. W konsekwencji skarżąca miała pełną wiedzą o konieczności uzupełnienia braków formalnych skargi i skutkach związanych z brakiem ich uzupełnienia. Miała również pełną wiedzę w jaki sposób uzupełnić powstałe braki formalne skargi, czego jednak nie uczyniła. Odnosząc się do pozostałych twierdzeń zażalenia należy wskazać, że Sąd I instancji nie miał obowiązku załączenia do wezwania odpisu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 12 listopada 2024 r., ponieważ – w odróżnieniu od dwóch doręczonych skarżącej odpisów zarządzeń w przedmiocie kosztów sądowych – zarządzenie wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi nie podlega zaskarżeniu – a dla powstania skutku określonego w nim rygoru (odrzucenia skargi) wystarczy brak terminowego wykonania nałożonych nim obowiązków w ramach wezwania skierowanego do strony w wykonaniu uprzednio wydanego zarządzenia w tym przedmiocie. Jak wskazano już powyżej o rygorze, terminie wykonania wezwania, rodzaju zaistniałego braku formalnego skargi i sposobie jego uzupełnienia skarżąca została prawidłowo pouczona. Skoro zatem skarżąca w wyznaczonym terminie stwierdzonego braku formalnego nie uzupełniła, to zasadnie przyjął Sąd I instancji, że należało zastosować rygor odrzucenia skargi. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.