II OZ 1491/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. R. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 249/16 w sprawie pozostawienia bez rozpoznania pisma skarżącej z dnia 21 września 2016 r. zawierającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. R. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 249/16 na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) pozostawiła bez rozpoznania pismo skarżącej z dnia 21 września 2016 r. zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zarządzenia podniesiono, iż w dniu 21 września 2016 r. skarżąca wniosła pismo procesowe, w którym zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 14 października 2016 r. skarżąca została wezwania do złożenia 4 odpisów tego pisma celem doręczenia pozostałym stronom postępowania, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia tego pisma bez rozpoznania. Zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 19 października 2016 r. W piśmie z dnia 26 października 2016 r. skarżąca wskazała, że nie posiada odpisów pisma z dnia 21 września 2016 r., a ponadto podniosła, że przebudowa budynku inwentarskiego, o którym mowa w decyzji organu I instancji, została już prawie w całości dokonana. Wobec powyższego uznano, że pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co powodowało, konieczność pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe zarządzenie H. R. wniosła o zmianę lub uchylenie zarządzenia. Wskazała, że od początku prowadzenia jej sprawy przed Sądem nie miała żadnych problemów, składając różne pisma w jednym egzemplarzu. Sąd wszystkie pisma akceptował aż do chwili złożenia skargi na decyzję Wojewody M., kiedy zażądał złożenia pisma w czterech egzemplarzach. Wyjaśniła, że wysłała tylko jeden egzemplarz, ponieważ nie była świadoma konieczności nadsyłania wielokrotności wszystkich pism. Podniosła, że Sąd popełnił błąd, ponieważ – jak wskazała - "w ostatecznym zarządzeniu w piątym jego punkcie zostałam poinformowana, że pisma składane do Sądu powinny być z odpisami dla pozostałych stron". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem żaląca mimo wezwania do nadesłania czterech odpisów pisma z dnia 21 września 2016 r., zobowiązania tego nie wykonała. Stąd, stosownie do cytowanego art. 49 § 2 p.p.s.a. zachodziła konieczność pozostawienia pisma, którego braki nie zostały usunięte, bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.