II OZ 1455/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Ż., E. Ż., L.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 196/25 odrzucające zażalenie K. Ż. i E. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 196/25, odrzucające skargę K. Ż. i E. Ż. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 lutego 2025 r., nr SOC-OP.621.1.83.2024.MR w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: 1. oddalić zażalenie K. Ż. i E. Ż., 2. odrzucić zażalenie L. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 196/25, odrzucił zażalenie K. Ż. i E. Ż. (skarżący) na postanowienie tego Sądu z dnia 20 maja 2025 r., którym odrzucono skargę skarżących na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4 lutego 2025 r., nr SOC-OP.621.1.83.2024.MR. Sąd podał, że zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2025 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 maja 2025 r. w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpisy powyższego zarządzenia doręczono skarżącym w dniu 9 czerwca 2025 r. Ze zwrotnych potwierdzeń ich odbioru wynika, że przesyłki odebrała skarżąca osobiście. Zakreślony termin siedmiodniowy do uiszczenia opłaty od zażalenia upłynął w dniu 16 czerwca 2025 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwań strona skarżąca nie uiściła wpisu od zażalenia. Z tych względów Sąd, mając na uwadze dyspozycję art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił zażalenie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący oraz L. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżących nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Z kolei zażalenie złożone przez L. S. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W przypadku braku opłaty przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2025 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 20 maja 2025 r. w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpisy ww. zarządzenia zostały doręczone skarżącym w dniu 9 czerwca 2025 r. Wobec niezłożenia środka zaskarżenia zarządzenie stało się prawomocne i wymagalne. Skoro skarżący nie uzupełnili braku fiskalnego zażalenia, co nie jest kwestionowane, prawidłowo Sąd I instancji orzekł o jego odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym zażalenie skarżących należało oddalić. Zażalenie złożone przez L. S. podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. L. S. nie była adresatką postanowienia z dnia 3 lipca 2025 r., jego adresatami byli wyłącznie skarżący. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 sentencji w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.