II OZ 1446/17

Dnia 22 listopada 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. i P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 929/16 odrzucające sprzeciw M. W. i P. S. od decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 929/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Krakowie odrzucił sprzeciw M. W. i P. S. od decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) w Krakowie z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że ww. decyzją z dnia 2 czerwca 2017 r. MWINB w Krakowie orzekł na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., "K.p.a.") w ten sposób, że uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie Powiat Grodzki z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja MWINB w Krakowie została doręczona pełnomocnikowi M. W. i P. S. w dniu 5 czerwca 2017 r. W dniu 7 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżących wniósł za pośrednictwem MWINB w Krakowie pismo zatytułowane "skarga" stanowiące w istocie sprzeciw od decyzji. W odpowiedzi na powyższe pismo organ wniósł o odrzucenie sprzeciwu. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że ww. pismo należało zakwalifikować jako sprzeciw od decyzji, o którym mowa w art. 64a i następne ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., "Ppsa"). W ocenie tegoż sądu oznacza to, że przedmiotowy sprzeciw powinien zostać złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego, tj. najpóźniej dnia 19 czerwca 2017 r. To jednak nie nastąpiło, bowiem sprzeciw został złożony dopiero w dniu 7 lipca 2017 r., stąd jest spóźniony i podlega zatem odrzuceniu. Zażaleniem pełnomocnik skarżących zaskarżył w całości ww. postanowienie, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w związku z niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego: art. 9 pkt 7 oraz art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 ze zm., "ustawa nowelizującą"). W ocenie pełnomocnika skarżących w niniejszej sprawie winny mieć zastosowanie normy prawne w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. ustawy Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 64a Ppsa, od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 Ppsa). Instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona do porządku prawnego w dniu 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 9 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, ma zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych po 1 czerwca 2017 r. Zgodnie art. 64b § 1 Ppsa do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 Ppsa, sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że od decyzji MWINB z dnia [...] czerwca 2017 r. będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przysługiwał sprzeciw, o którym mowa w Dziale III Rozdziale 3a ustawy Ppsa, tak jak zresztą prawidłowo pouczył organ w zaskarżonej decyzji. Sprzeciw powinien zostać złożony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 Ppsa. Podzielając pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II OZ 1206/17, dostępnemu w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, należy wskazać, że o właściwości sądu administracyjnego przesądzają przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne obowiązujące w dniu rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. W rozpoznawanej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej. Zgodnie z art. 18 ustawy nowelizującej weszła ona w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, przepisy ustawy - Ppsa w brzmieniu dotychczasowym mają zastosowanie wyłącznie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. W związku z powyższym – a wbrew temu co podnosi pełnomocnik skarżących w zażaleniu - od decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. przysługiwał sprzeciw. Z akt sprawy wynika, że kwestionowana decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 5 czerwca 2017 r., stąd termin do wniesienia sprzeciwu od decyzji upłynął w dniu 19 czerwca 2017 r. Sprzeciw od decyzji został natomiast wniesiony dopiero 7 lipca 2017 r., a więc po upływie terminu. W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma fakt, że w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo pouczył o możliwości wniesienia sprzeciwu do WSA w Krakowie i 14-dniowym terminie do jego wniesienia. Zauważyć należy, że wprawdzie w art. 112 K.p.a. ustawodawca nie wskazał sprzeciwu, jednak zgodnie art. 64b § 1 Ppsa do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.