II OZ 1443/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia "S." z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 159/17 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "S." z siedzibą w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 159/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił zażalenie Stowarzyszenia "S." z siedzibą w R. na postanowienie tego Sądu z dnia 23 maja 2017 r., którym utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2017 r. odmawiające przyznania ww. Stowarzyszeniu prawa pomocy. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd podniósł, że aktualne brzmienie art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, iż na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego wydanego w przedmiocie prawa pomocy, nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji przedmiotowe zażalenie Sąd uznał za niedopuszczalne. Zażaleniem Stowarzyszenie "S." z siedzibą w R. zaskarżyło powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości jak również o uchylenie postanowienia z dnia 23 maja 2017 r., sprostowanie i uzupełnienie części orzekającej oraz zwolnienie Stowarzyszenia z kosztów sądowych w części i ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że zaskarżone postanowienie zawiera błąd formalno-prawny polegający na braku określenia, że postępowanie jest związane z budową turbin wiatrowych. Ponadto Sąd nie zbadał wnikliwie stanu formalno-prawnego i materialnego Stowarzyszenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zaznaczyć należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowelizacja powołanej wyżej ustawy, wprowadzona ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658), mocą której został zmieniony m.in. art. 260, mający w niniejszej sprawie zastosowanie. Na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy nowelizującej, przepis art. 260 p.p.s.a. otrzymał nowe brzmienie. Stosownie do art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że zasadne jest wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko, zgodnie z którym w obowiązującym na skutek wejścia w życie ww. ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanie prawnym, na postanowienie sądu I instancji wydane na skutek wniesionego sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Stanowi o tym wprost cytowany powyżej art. 260 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka bowiem w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. Orzeczenie sądu staje się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługują od niego żadne środki odwoławcze, w tym zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy zażalenie wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 maja 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania Stowarzyszeniu prawa pomocy jest niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł też podstaw do sprostowania zaskarżonego postanowienia w zakresie wskazanym w zażaleniu. Zaskarżonym skargą Stowarzyszenia postanowieniem SKO stwierdziło niedopuszczalność odwołania Stowarzyszenia od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] lutego 2016 r. Sąd I instancji prawidłowo zatem określił przedmiot niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.