II OZ 1393/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 930/18 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. sprostować z urzędu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 930/18, w ten sposób, że w oznaczeniu podmiotu wnoszącego skargę wskazanego w komparycji zamiast "M. L." wpisać "M. L.", 2. oddalić zażalenie.

M. L., reprezentowany przez swoją matkę W. L. (dalej jako Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. L. pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania na cele mieszkalno-gospodarcze istniejącego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w J., gmina J. W skardze tej zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. referendarz sądowy WSA w Rzeszowie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych ponad kwotę 400 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego od powyższego postanowienia WSA w Rzeszowie postanowieniem z dnia 20 września 2018 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Kwestia prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta. Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału II WSA w Rzeszowie zarządzeniem z dnia 20 września 2018 r., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej przez niego skargi w kwocie 400 zł. Wyznaczono siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od doręczenia odpisu ww. zarządzenia oraz określono rygor w postaci odrzucenia skargi. Postanowieniem z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 930/18 WSA w Rzeszowie odrzucił skargę wniesioną w niniejszej sprawie na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że pomimo doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu pełnomocnikowi reprezentującemu skarżącego w dniu 24 września 2018 r. wpis nie został dokonany w wyznaczonym do tego terminie. Termin bezskutecznie upłynął w dniu 1 października 2018 r. Pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W zażaleniu tym zawarto wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Cała argumentacja zażalenia dotyczyła wyłącznie okoliczności związanych z uchybieniem terminu do uiszczenia wpisu. Wskazano na stan zdrowia skarżącego, jego pełnomocnika oraz ojca skarżącego. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2018 r. WSA w Rzeszowie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, uznając wniesiony wniosek za niezasadny. W zakresie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi sprawa została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu ustalił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w komparycji postanowienia z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 930/18, którym odrzucono skargę na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nieprawidłowo oznaczył wnoszącego skargę wpisując M. L., zamiast M. L.. Omyłka ta nosi znamiona oczywistej omyłki pisarskiej, która podlega sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a. Stosownie do tej regulacji sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, natomiast z treści § 2 tego artykułu wynika, że o sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji. Przechodząc do rozpoznania zażalenia NSA stwierdza, że zażalenie to nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Ustawodawca szczególnie potraktował w tym przypadku skargę. W przypadku nieopłacenia skargi Przewodniczący Wydziału wzywa zarządzeniem do jej opłacenia w oznaczonej wysokości, w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Oceniając zatem prawidłowość odrzucenia skargi przez Sąd na podstawie powyższej regulacji wystarczy wykazać czy wskazany w zarządzeniu Przewodniczącego wpis od skargi został uiszczony w terminie do tego przewidzianym i w wysokości tam określonej. Skoro jak wynika z akt sądowych skarżącemu przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie go z kosztów sądowych ponad kwotę 400 zł, to był zobowiązany uiścić wpis do tej wysokości. Zasadnym było zatem wezwanie go przez Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia tegoż wpisu, co uczyniono zarządzeniem z dnia 20 września 2018 r., wskazując termin na dokonanie wpłaty i zastrzegając rygor na wypadek nie zastosowania się do wezwania. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 września 2018 r. (zpo. k. 25 akt) a zatem termin wpłaty wpisu upływał w dniu 1 października 2018 r. Skoro do tego czasu Sąd nie odnotował wpłaty wpisu należało skargę odrzucić jako nieopłaconą stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. Także okoliczność, że w sprawie odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu potwierdza, że uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu miało miejsce oraz nie wystąpiły okoliczności uzasadniające uznanie, że nastąpiło to bez winy skarżącego. W tej sytuacji procesowej twierdzenie zażalenia o wadliwości zaskarżonego postanowienia należało uznać za pozbawione podstaw. Ponieważ pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu zażalenia wyłącznie skoncentrował się na argumentacji dotyczącej wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu i nie przedstawił żadnej argumentacji dotyczącej kwestionowanego postanowienia o odrzuceniu skargi NSA uznał, że jedynym zarzutem zażalenia była legalność tego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.