II OZ 1381/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2017 r. o odrzuceniu skargi w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 263/17 ze skargi H. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - P.p.s.a., odrzucił skargę H. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Skarżąca, mimo skutecznego wezwania, nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że mimo złożonego wniosku Sąd nie umorzył kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 214 § 1 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Natomiast norma art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Należy wskazać, że możliwość odrzucenia skargi na podstawie wyżej powołanego przepisu zaistnieje dopiero wtedy, gdy skarżący nie zastosuje się do wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, pod warunkiem że takie wezwanie zostanie do niego skierowane. Stosownie do treści art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 P.p.s.a.). Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2017 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 10 lutego 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych. Wniosek został rozpoznany przez Starszego referendarza sądowego, który na mocy postanowienia z 14 kwietnia 2017 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 maja 2017 r. W dniu 28 czerwca 2017 r. wezwano skarżącą, do wykonania wskazanego na wstępie zarządzenia z dnia 2 lutego 2017 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca otrzymała wezwanie w dniu 6 lipca br., zatem wyznaczony 7 dniowy termin minął w dniu 13 lipca 2017 r. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów ustalono, że na konto Sądu nie wpłynęła żadna kwota z tytułu należnego wpisu sądowego w niniejszej sprawie. Wobec nieuiszczenia wpisu sądowego Sąd pierwszej instancji zasadnie zastosował art. 220 § 3 P.p.s.a. i odrzucił skargę. Argumenty podniesione w zażaleniu pozostają bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Skarżącej prawomocnie odmówiono przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, zatem wezwanie jej do uiszczenia wpisu było uprawnione. Nieuiszczenie tego wpisu w zakreślonym terminie nakłada na Sąd obowiązek odrzucenia skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.