II OZ 1326/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 381/24 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr SO-1.621.18.2024.KS w przedmiocie zameldowania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 381/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a.") w zw. z art. 197 § 1 P.p.s.a. oraz art. 178 P.p.s.a., po rozpoznaniu zażalenia R. D. (dalej jako skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 23 kwietnia 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z 24 października 2024 r. w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr SO-1.621.18.2024.KS w przedmiocie zameldowania, odrzucił zażalenie i orzekł o zwrocie wpisu od tego zażalenia. Sąd przywołał stosowne przepisy prawa, z których wynikało, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (art. 194 § 4 P.p.s.a.). Sąd wyjaśnił, że do postępowania zainicjowanego zażaleniem stosuje się odpowiednio przepisy odnoszące się do rozpoznania skargi kasacyjnej (art. 197 § 2 P.p.s.a.), a zatem oceniając dopuszczalność wniesienia zażalenia zastosowanie znajduje art. 178 P.p.s.a., który stanowi, że sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sąd zauważył, że w przedmiotowej sprawie skarżący samodzielnie sporządził i podpisał zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, chociaż nie należy on do żadnej z kategorii osób wymienionych w art. 194 § 4 i art. 175 § 2 P.p.s.a. Uchybienie to stanowiło brak nieusuwalny, skutkujący odrzuceniem zażalenia, jako niedopuszczalnego. Równocześnie wskazał, że w terminie do wniesienia zażalenia nie wpłynęło zażalenie podpisane przez podmiot, o którym mowa w art. 175 P.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się zastosowania wyjątku w sprawie, która jest jego zdaniem wyjątkowa i z racji tej rozpatrzenie złożonej przez niego osobiście skargi kasacyjnej bez zachowania wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. Ponadto skarżący domaga się uwzględnienia jego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z 24 października 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2-3 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Wymóg zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego przy sporządzaniu zażalenia od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie jest wymogiem, którego zastosowanie podlega uznaniu sądu. Przepis jasno wskazuje, kto może sporządzić zażalenie kiedy przedmiotem tego środka odwoławczego jest postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Ustawodawca nie przewidział żadnego wyjątku w tym zakresie np. wskazując odstępstwa z uwagi na przedmiot sprawy czy podmiot, którego sprawa dotyczy. Zatem wyjątkowość sprawy podnoszona przez skarżącego nie jest argumentem aby odstąpić od zasady sporządzania zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. Ustanowiony przymus adwokacko – radcowski wynika między innymi z tego, że odrzucenie skargi kasacyjnej jest rozstrzygnięciem odnoszącym się do oceny zachowania przez strony przepisów regulujących formalnoprawne wymogi prawidłowego sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Wiedzę w tym zakresie posiadają właśnie osoby wykwalifikowane wymienione w art. 175 § 1 – 3 P.p.s.a. a to ma gwarantować, że spór na tym tle nie powstanie a jeśli nawet to ewentualny spór o zachowanie wymogów skargi kasacyjnej (zażalenia) będzie dotyczył stron, które posiadają wiedzę i doświadczenie by właściwie uargumentować swoje stanowisko. W istocie skarżący nie jest ani adwokatem, ani radcą prawnym. Nie wykazał też, że zalicza się do grona podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Zatem wniesione przez niego zażalenie, z uwagi na nie dochowanie przymusu adwokacko – radcowskiego z art. 194 § 4 P.p.s.a., było niedopuszczalne i jako takie stosownie do stosowanego odpowiednio na mocy art. 197 § 2 P.p.s.a. art. 178 P.p.s.a. podlegało odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.