II OZ 1272/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. K. i Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 282/17 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki "garażu" blaszanego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, 3. sprostować z urzędu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 282/17, w ten sposób, że w komparycji w miejsce błędnie wpisanego nazwiska skarżącego "D." wpisać poprawnie "D.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 282/17, po rozpoznaniu wniosku P. D., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że w sytuacji, gdy mamy do czynienia z decyzją nakazującą rozbiórkę, a skarżący uzasadnia wniosek tym, że "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, polegającej na prawdopodobieństwu zniszczenia zgromadzonych materiałów budowlanych i sprzętu budowlanego" wniosek należy uwzględnić. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. E. K. i Z. K. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesione zażalenie zasługiwało na uwzględnienie ponieważ we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazano takich okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć trzeba, że w sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione. Jednak każdy przypadek rozbiórki należy rozpatrywać indywidualnie odnosząc go do realiów sprawy. W rozpatrywanej sprawie nakaz rozbiórki dotyczy garażu blaszanego o wymiarach 2,84 x 5,05 m., który nie jest trwale związany z gruntem. Oczywiście rozbiórka tego obiektu pociągnie ze sobą określone koszty ale nie doprowadzi do powstania znacznej szkody po stronie zobowiązanego. Skarżący zaś lakonicznie uzasadnił wniosek, ograniczając się tylko do stwierdzenia, że nakaz rozbiórki może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polegającej na zniszczeniu zgromadzonych materiałów budowlanych i sprzętu budowlanego. Wobec powyższego należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. W konsekwencji orzeczono jak w pkt. 1 i 2 sentencji, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 i art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień. W niniejszej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania z urzędu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 282/17, w zakresie wskazanym w pkt. 3 sentencji niniejszego postanowienia, o czym orzeczono na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.