II OZ 126/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 853/18 o odrzuceniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 853/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Przyczyną odrzucenia skargi było nieprzedstawienie przez pełnomocnika strony, mimo wezwania, dokumentów potwierdzających wyrażenie zgody członków wspólnoty mieszkaniowej na wniesieniu w ich imieniu skargi do sądu administracyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, kwestionując je w całości i domagając się jego uchylenia. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 i 22 ustawy o własności lokali, art. 52 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, w której nie była ona dotknięta brakiem formalnym (występujące braki zostały usunięte), a z ostrożności procesowej w sytuacji, w której nie doszło do skutecznego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu skarżąca zawarła argumenty na poparcie ww. zarzutu. Podniosła m.in., że nie było podstaw do wzywania Wspólnoty do przedłożenia zgody członków wspólnoty mieszkaniowej na wniesienie w ich imieniu skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy skarga została wniesiona w imieniu wspólnoty mieszkaniowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują w postępowaniu czynności przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Osoby te mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Natomiast w sytuacji gdy pismo wnosi pełnomocnik zobowiązany jest, w sytuacji gdy wcześniej tego nie uczynił, do pisma załączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Warunek formalny w postaci załączenia do pisma pełnomocnictwa może być spełniony tylko w razie załączenia takiego dokumentu (dokumentów), z którego wynika skuteczne umocowanie osoby podającej się za pełnomocnika, do występowania w imieniu mocodawcy w danej sprawie. Braki w tym zakresie są brakami formalnym, uzupełnianymi w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie przyczyną odrzucenia skargi Wspólnoty przez Sąd, było nieprzedłożenie, mimo wezwania, w zakreślonym terminie 7 dni, dokumentów potwierdzających wyrażenie zgody członków wspólnoty mieszkaniowej na wniesienie w ich imieniu skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie brak było podstaw do żądania ww. zgody członków wspólnoty mieszkaniowej na wniesienie skargi do sądu. Wezwanie do przedłożenia omawianego dokumentu nie zmierzało bowiem do usunięcia braków formalnych skargi uniemożliwiających nadanie skardze dalszego biegu. A zatem niewykonanie tego zarządzenia nie mogło skutkować odrzuceniem skargi. Z oświadczenia pełnomocnika Wspólnoty, którego Sąd pierwszej instancji nie kwestionował, wynika, że stroną skarżącą jest tzw. duża wspólnota mieszkaniowa. Należy mieć zatem na względzie, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 716 ze zm.) to zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz, a zatem również w postępowaniu przed organem administracji publicznej oraz sądem administracyjnym. Wg treści art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali sprawami wspólnoty kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz. Przepis art. 22 ust. 1 tej ustawy ogranicza samodzielne działanie zarządu do kwestii zwykłego zarządu, zaś do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej – art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali. Przykładowe czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu wymienione są w ust. 3 art. 22 omawianej ustawy. Skoro jest to wyliczenie niepełne to należy badać charakter dokonywanych czynności każdorazowo w indywidualnej sprawie, innej niż wyliczone we wskazanym wyżej przepisie (por. wyrok NSA z 6.12.2006 r. II OSK 858/06, LEX nr 319169). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego działanie Wspólnoty w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym zmierzające do obalenia stanowiska organu o niezasadnym odmówieniu Wspólnocie przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Miastu Łódź pozwolenia na budowę i w konsekwencji umorzeniu postępowania z jej odwołania, nie można zaliczyć do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż czynności polegające na reprezentowaniu wspólnoty mieszkaniowej przed organami administracyjnymi i sądami, zmierzające do ochrony rzeczy wspólnej, są czynnościami zachowawczymi, a co za tym idzie są czynnościami zwykłego zarządu (zob. postanowienie NSA z 12.12.2018 r. II OZ 1298/18; wyrok NSA z 8.05.2015 r. II OSK 2489/13; wyrok NSA z 6.07.2012 r. II OSK 654/11). W tej sytuacji, zasadnie Wspólnota wskazuje, że nie było podstaw do wzywania pełnomocnika do przedłożenia dokumentów z których wynikałaby zgoda członków wspólnoty mieszkaniowej na wniesienie skargi do sądu. W konsekwencji w sytuacji niewykonania wezwania w omawianym zakresie nie można było zastosować rygoru odrzucenia skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.