II OZ 1254/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1800/14 w przedmiocie odrzucenia zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r. w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 czerwca 2014 r. znak ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia oddalić zażalenie.

W dniu 10 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1800/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie o odrzuceniu zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 27 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżących. Postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną, z uwagi na fakt, że skarżący sporządzili ją osobiście. Następnie postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 11 maja 2015 r., z uwagi na fakt, że skarżący sporządzili je osobiście. Kolejnym postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 17 czerwca 2015 r., z uwagi na fakt nieuzupełnienia jego braków formalnych. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wezwał skarżących na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 17 maja 2016 r. w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Na zarządzenie skarżący wnieśli zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II OZ 44/17 oddalił. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 16 maja 2017 r. skarżący zostali wezwani do wykonania zarządzenia z dnia 22 czerwca 2016 r. Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie doręczono skarżącym w dniu 6 czerwca 2017 r. Ostatni dzień terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi przypadł więc na dzień 13 czerwca 2017 r. Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych ustalono, że do dnia 27 czerwca 2017 r. nie zidentyfikowano do niniejszej sprawy wpłaty z tytułu wpisu sądowego od zażalenia. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 220 § 3 w/w ustawy. W niniejszej sprawie skarżący nie uiścili wpisu sądowego od zażalenia, zatem zażalenie należało odrzucić. Z tego też względu, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie D. W., M. W. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli D. W. i M. W.. Kwestionując prawidłowość wydanego przez Sąd postanowienia skarżący wnieśli o jego uchylenie wskazując, że stanowi ono rażące naruszenie prawa, uporczywe nękanie strony skarżącej i pozbawienie jej prawa do obrony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Przepis art. 178 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (odpowiednio również zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną (zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie natomiast z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W razie stwierdzenia braków formalnych pisma, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, skargi o wznowienie postępowania) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jeśli zaś pismem tym jest skarga, skarga kasacyjna, zażalenie (jak w niniejszej sprawie), skarga o wznowienie postępowania – podlega ono odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie z uwagi na brak uiszczenia wpisu sądowego. Wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych zażalenia zostało prawidłowo doręczone skarżącym w dniu 6 czerwca 2017 r. Termin do wykonania wezwania Sądu do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 13 czerwca 2017 r. W wyżej wskazanym terminie skarżący nie uiścili wpisu sądowego. W zażaleniu nie podważyli powyższych ustaleń, nie twierdzili, że wpis został przez nich uiszczony. Zatem mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że skarżący nie uzupełnili braku zażalenia. Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.