II OZ 1250/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1750/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 1 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] maja 2016 r., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie gdyż okoliczności powołane przez Z. B. (dalej również "skarżący") nie uzasadniają zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy – jako wczesny etap procesu inwestycyjnego – daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu administracji architektoniczno-budowlanej o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Sąd podkreślił, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie aktów, które nadają się do wykonania (np. pozwolenie na budowę). Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) poprzez pozwolenie na budowę chlewni o obsadzie 200 sztuk tuczników na działce położonej w sąsiedztwie jego domu. Skarżący wnosi o zastosowanie ochrony tymczasowej wobec decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, ponieważ wywoła ona nieodwracalne w skutkach szkody w postaci uciążliwych zapachów wpływających negatywnie na zdrowie domowników, jak również na kondycję zwierząt hodowlanych z gospodarstwa skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/13, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., II FSK 1613/13). Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia ponieważ nie nakłada nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu oraz nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony. Argumentacja skarżącego wskazująca na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest nieusprawiedliwiona. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. To nie decyzja określająca warunki zabudowy, a rozstrzygnięcia, dla których jej wydanie jest warunkiem, mogą podlegać wykonaniu. Zasadnie zatem Sąd I instancji wskazał skarżącemu, że ewentualnemu wstrzymaniu wykonania będzie mogła podlegać dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę i w tym postępowaniu będą mogły zostać zabezpieczone interesy skarżącego. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.