II OZ 1239/17

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. G., A. G., M. J. A. L. i A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2957/15 odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2957/15 w sprawie ze skargi Z. G., A. G., M. J. A. L. i A. B. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy prolongaty terminu wykonania prac zabezpieczających postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2016 r. oddalił skargę Z. G., A. G., M. J. A. L. i A. B. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy prolongaty terminu wykonania prac zabezpieczających. Z. G. w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących, tj. A. G., M. J., A. L. i A. B. pismem z dnia 29 grudnia 2016 r., sprecyzowanym pismem z dnia 7 lutego 2017 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2017 r. wnioskodawca został wezwany do wskazania, w terminie siedmiu dni, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 29 listopada 2016 r., oraz do nadesłania dowodów uprawdopodobniających tę okoliczność. Pismem z dnia 7 marca 2017 r. wnioskodawca odpowiedział na wezwanie, nie wskazując jednak, kiedy ustała przyczyna uchybienia przez niego terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2957/15. Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r., wnioskodawcy złożyli zażalenie. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu stwierdzono m.in., że w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest możliwe ustalenie konkretnego momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Naczelny Sąd Administracyjne wskazał też, że rzeczą Sądu pierwszej instancji, ponownie rozpoznającego sprawę, będzie dokonanie merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu, a więc argumentów skarżących i załączonej do wniosku dokumentacji. Po ponowny rozpoznaniu wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 r., na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wnioskodawca został wezwany do wskazania, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jednak daty tej nie wskazał ani w piśmie doprecyzowującym z dnia 7 lutego 2017 r., ani w piśmie z dnia 7 marca 2017 r. Z nadesłanej przez wnioskodawcę dokumentacji wynika, że w dniach 15 sierpnia 2016 r. – 24 sierpnia 2016 r. przebywał on w [...] Szpitalu [...] w N. Ponadto, w dniu 24 sierpnia 2016 r., wnioskodawca otrzymał skierowanie do kilku poradni specjalistycznych. Natomiast do pisma z dnia 7 marca 2017 r. wnioskodawca dołączył m.in. kartę informacyjną leczenia szpitalnego, z której wynika, że od dnia 2 listopada 2015 r. do dnia 9 listopada 2015 r. przebywał w [...] Szpitalu [...] w N. Z kolei w pismach, nadesłanych przez wnioskodawcę, w tym we wniosku z dnia 29 grudnia 2016 r. wskazał on, że nie mógł wystąpić do Sądu o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ze względu na jego dwukrotny pobyt w szpitalu. Wnioskodawca stwierdził, że jego obecny stan zdrowia jest nadal poważny, i że przewidywany czas leczenia i rehabilitacji, zgodnie ze skierowaniami do poszczególnych poradni, wynosi ok. 3 lata. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, jego choroba oraz pobyty w szpitalu w listopadzie 2015 r. oraz sierpniu 2016 r., nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu, a ponadto, skierowania do poradni specjalistycznych nie wskazują na to, by wnioskodawca nie był w stanie złożyć w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Sąd podniósł, że przywołane przez wnioskodawcę okoliczności miały miejsce o wiele wcześniej niż rozprawa, na której Sąd wydał wyrok. Co więcej, nadesłane przez niego pismo z dnia 21 listopada 2016 r. wskazuje na to, że w tym czasie był on zdolny do prowadzenia swoich spraw, w tym przesyłania do Sądu korespondencji, a wobec tego mógł podjąć starania nie tylko w celu ustalenia zapadłego rozstrzygnięcia w sprawie, ale także – złożenia wniosku o uzasadnienie w przewidzianym w p.p.s.a. terminie. W ocenie Sądu, przedstawiona przez wnioskodawcę dokumentacja lekarska w żaden sposób nie wskazuje na to, by niezłożenie przez niego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wynikało z nagłej i obłożnej choroby. Pismem z dnia 7 września 2017 r. Z. G. w imieniu własnym i pozostałych skarżących wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 24 sierpnia 2017 r. zarzucając naruszenie art. 86 § w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, iż skarżący nie dokonał w terminie czynności w postępowaniu sądowym ze swej winy i nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w sytuacji gdy zły stan zdrowia o związana z tym rehabilitacja uniemożliwiła skarżącemu złożenie wniosku w terminie, a więc uchybienie miało miejsce bez winy skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: uchybiono terminowi do dokonania czynności, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Jak wynika z akt sprawy, w zawiadomieniu o rozprawie skarżący zostali prawidłowo pouczeni o terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Pouczenie zawarte w zawiadomieniu zawiera informację, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku (art. 141 § 2 p.p.s.a.). Zawiadomienie o terminie rozprawy skutecznie doręczono Z. G. jako skaranemu i pełnomocnikowi pozostałych skarżących. Dodatkowo zasadnie podkreślił Sąd I instancji, iż powoływanie przez wnioskodawcę okoliczności miały miejsce o wiele wcześniej niż rozprawa, na której Sąd wydał wyrok. Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 17 lipca 2014 r., II OZ 701/14, Lex 1493036). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.