II OZ 1239/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. zażalenia M. P. i R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 797/14 zawieszające postępowanie sądowe w sprawie ze skargi M. P. i R. W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 28 sierpnia 2013 r. nr LXXX/1219/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Łęg" postanawia: oddalić zażalenie.

M. P. i R. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 28 sierpnia 2013 r. nr LXXX/1219/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny – Łęg". Skarżący domagają się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Interes prawny w zaskarżeniu ww. uchwały skarżący uzasadnili tym, że są współwłaścicielami nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], która została objęta zaskarżoną uchwałą. Skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r., na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowe. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest ta sama uchwała Rady Miasta Krakowa, której nieważność w całości została już stwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 97/14 celowym jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 97/14, w którym to postępowaniu WSA w Krakowie analizował kwestie dotyczące zgodności z prawem zaskarżonej uchwały i poprzedzającej ją procedury planistycznej. Prawomocne rozstrzygnięcie sprawy o sygn. akt II SA/Kr 97/14 ma niewątpliwie wpływ na wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, w którym w całości zaskarżono tą samą uchwałę Rady Miasta Krakowa. Zauważyć bowiem, że w sytuacji prawomocnego zakończenia postępowania sądowego, w którym zapadł wyrok WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 97/14, nastąpi wyeliminowanie zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego, tak jak domagali się skarżący, a postępowanie w niniejszej sprawie stanie się bezprzedmiotowe. M. P. i R. W. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 12 sierpnia 2014 r. zarzucając naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą zawieszeniem na tej podstawie postępowania zainicjowanego skargą wniesioną przez Skarżących na uchwałę z dnia 28 sierpnia 2013 r., mimo że rozstrzygnięcie tej sprawy nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, co skutkuje naruszeniem zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego wyrażonej w art. 7 p.p.s.a. W zażaleniu skarżący powołali się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt II FPS 4/08. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Regulacja powyższego przepisu dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jednakże zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej. (patrz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, s. 301-303). Zawieszenie postępowania określone w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności pozostawiona została uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Fakultatywność zawieszenia nie oznacza jednak dowolności działania sądu w tej mierze. Omawiany przepis ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną może być wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne, aby sformułować wypowiedź czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy sąd jest w stanie samodzielnie dokonać koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń (wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., II OSK 694/06, wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2006 r., I FSK 845/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie ustalono, że uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 28 sierpnia 2013 r. nr LXXX/1219/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżny-Łęg" stanowiła już przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kakowie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Kr 97/14, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Wyrok ten jest nieprawomocny. Należy zwrócić uwagę, że konsekwencją wcześniejszego rozpoznania przez sąd administracyjny skargi innego podmiotu na tą samą uchwałę, której stwierdzona została nieważność, jest związanie sądu orzekającego później legalnością aktu prawa miejscowego. Oznacza to, że jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego w zakresie trybu postępowania, zasad sporządzania planu i właściwości organów, tj. przesłanek z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., orzekał już sąd administracyjny (a kontroli takiej dokonuje sąd obligatoryjnie przy rozpoznawaniu pierwszej skargi na akt prawa miejscowego) i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu może ją rozpoznać wyłącznie w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu skarżącego. W konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesu prawnego skarżącego. Mając powyższe na względzie, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że rozpoznanie skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r., w którym była dokonywana ocena legalności zaskarżonego aktu będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, albowiem w takim przypadku, Sąd będzie tym wyrokiem związany. Jednocześnie należy wskazać, iż powołana przez skarżących uchwała o sygn. akt II FPS 4/08 nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie gdyż dotyczy ona kwestii zawieszenia postępowania w sprawach podobnych rodzajowo, o analogicznym stanie faktycznym i prawnym, a nie spraw w których zaskarżony jest ten sam akt, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.