II OZ 1220/17

Dnia 18 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 691/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 691/17, odrzucił skargę Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ponieważ skarżący, pomimo doręczenia wezwania wraz z pouczeniem o skutkach jego niezastosowania, nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi w postaci nadesłania jednego egzemplarza odpisu skargi. Skarżący w zażaleniu na postanowienie podniósł, że "według wiedzy" nie zostało mu przesłane wezwanie Sądu do nadesłania odpisu skargi. Otrzymał jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, które wykonał. Zaznaczył, że nie korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika i nie wiedział, że wraz ze skargą ma przedłożyć również jej odpis. W oparciu o powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez "przyjęcie skargi". Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w nim podniesione. Z akt sprawy wynika, że pismem z 17 marca 2017 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV WSA w Warszawie z 13 marca 2017 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie jednego egzemplarza jej odpisu. Nadto wezwano skarżącego do uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego w wysokości 200 zł. Wezwania, wraz z odpisem odpowiedzi na skargę, zostały wysłane na adres skarżącej spółki podany w rejestrze (wskazany także przez samego skarżącego) w jednej kopercie, co jest prawnie dopuszczalne. Odbiór korespondencji pokwitowała jednak w dniu 27 marca 2017 r. U. O. oznaczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako "dorosły domownik" (k. 64). Z akt wynika, że U. O. jest żoną T. O., Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w G. Tymczasem adresatem korespondencji sądowej była spółka. Zgodnie zaś z art. 67 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Wyjaśnienia zatem wymaga, czy U. O., mimo oznaczenia na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako "dorosły domownik", była pracownikiem firmy upoważnionym do odbioru korespondencji. Upoważnienie mogło być udzielone w sposób dorozumiany. Podmiot doręczający pismo (orzeczenie) może – co do zasady – skutecznie doręczyć pismo w siedzibie adresata do rak pracownika danej osoby prawnej, który to pracownik zobowiązał się do odbioru przesyłki. Informacja taka powinna wynikać ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, na którym umieszcza się datę odbioru, podpis pracownika (wraz z ewentualną pieczęcią zatrudniającej go osoby prawnej), z dopiskiem "upoważniony pracownik". Zwrotne potwierdzenie odbioru jest bowiem dokumentem, z którym wiąże się domniemanie doręczenia przesyłki przez pocztę, i który stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W tej sprawie, bez uprzedniego wyjaśnienia statusu U. O., nie można mówić o skutecznym doręczeniu przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi. W przypadku, gdyby okazało się, że U. O. była osobą nieuprawnioną do odebrania wezwania, należy uznać, że doręczenie nie wywołało skutku prawnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności NSA uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie. W związku z tym, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.