II OZ 1218/17

Dnia 18 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Po 481/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 5 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Po 481/17, odrzucił skargę P. D. na decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 2016 r. o wymeldowaniu skarżącego oraz J. D. i J. D. z pobytu stałego. Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący pomimo wezwania nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, tj. nie nadesłał podpisanej, na załączonych do wezwania dwóch kopiach, skargi. W zażaleniu skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w zażaleniu odnośnie do zaskarżonego postanowienia w zasadzie podniósł tylko zarzut sprowadzający się do twierdzenia, że gdyby wykonał wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, to popełniłby przestępstwo polegające na poświadczeniu nieprawdy. Miało to wynikać z tego, że w wezwaniu tym wskazano, niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, iż sprawa dotyczy odszkodowania. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że skarżący nie twierdzi, aby ten błąd w wezwaniu spowodował, że nie wiedział, o jaką sprawę chodzi. Co więcej, z dalszej części jego zażalenia wynika, że mimo tego błędu wiedział, że wezwanie dotyczy sprawy, w której wydano decyzję o wymeldowaniu z pobytu stałego. Poza wskazanym wyżej zarzutem skarżący nie podniósł w zażaleniu żadnych innych zarzutów dotyczących przyczyny odrzucenia jego skargi, polegającej na tym, że mimo wezwania nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi, którą wniósł drogą elektroniczną (e-mailem) za pośrednictwem organu, a następnie nadesłał (w formie wydruku ze skrzynki mailowej) bezpośrednio do Sądu. Natomiast akta sądowe potwierdzają ustalenia Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Ustalenia te uzupełnić należy jedynie o stwierdzenie, że dopóki nie wejdą w życie zmiany dokonane ustawą z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne i niektórych innych ustaw, to nie ma podstaw prawnych do wnoszenia skarg do sądu administracyjnego drogą elektroniczną. Skarga taka, by mogła czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) musi być – w myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. – podpisana przez stronę. Brak podpisu strony jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie biegu skardze i powoduje jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Dla skuteczności zatem skargi wnoszonej przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie jej własnoręcznym podpisem, czego w tej sprawie skarżący – pomimo wezwania – nie uczynił. W tym stanie sprawy wniesione zażalenie, jako niezasadne, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.