II OZ 1217/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wytwórni E. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 47/14 o odmowie dokonania wykładni wyroku i uzasadnienia w sprawie IV SAB/Po 47/14 w sprawie ze skargi Wytwórni E. Sp. z o.o. w W. na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 47/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił dokonania wykładni wyroku i uzasadnienia w sprawie IV SAB/Po 47/14. W uzasadnieniu Sąd podał, że wnioskiem z dnia 8 września 2014r. Wytwórnia E. sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez D. W. – Prezesa Zarządu, domagała się rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku i uzasadnienia wyroku z dnia 27 sierpnia 2014r., sygn. akt IV SAB/Po 47/14. Wnioskodawca domagał się rozstrzygnięcia wątpliwości co do istnienia w obrocie komentarza do art. 205 p.p.s.a. autorstwa Małgorzaty Niezgódka – Medek, poprzez podanie jego tytułu, strony, nazwy wydawnictwa, daty wydania, informacji czy zostało wydane wydanie poprawione. Nadto wnioskodawca domagał się rozstrzygnięcia wątpliwości pojawiających się po porównaniu niniejszego wyroku z wyrokiem w sprawie IV SA/Po 128/13 ogłoszonym w dniu 4 czerwca 2014r. przez ten sam Sąd w tym samym składzie i wskazania co zmieniło się w obowiązujących przepisach prawa, że zapadły różne rozstrzygnięcia odnośnie kosztów dojazdu przejazdu na rozprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił dokonania wnioskowanej wykładni uznając, że brak było podstaw do jej dokonania w niniejszej sprawie. Sąd przytoczył art.158 p.p.s.a. i podkreślił, że wykładnia orzeczenia ma zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku. Zatem niedopuszczalne jest w ramach instytucji określonej w art.158 p.p.s.a. domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, czy porównywanie go z innym rozstrzygnięciem. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Pozbawione podstaw prawnych uważa się, domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku i uzasadnienia stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. W zażaleniu Wytwórnia E. Sp. z o.o. w W. reprezentowana przez Prezesa Zarządu D. W., wniosła o uchylenie zaskarzonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponowengo rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że pismem z dnia 8 września 2014 r. złożyła wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku i uzasadnienia wyroku z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 47/14. W wydanym wyroku, orzekając o kosztach, Sąd powołał się na komentarz M. Niezgódka - Medek, bez podania źródła, co uniemożliwia zapoznanie się z tym komentarzem i ewentualną weryfikację. Przy takim niedookreśleniu źródła pochodzenia komentarza, na który powołał się Sąd, nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, jaki komentarz, który konkretnie, z którego roku, lub chociażby weryfikacja, czy ten konkretny komentarz został sporządzony przez autora przed czy po ogłoszeniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt. III CZP 33/12. Strona skarżąca podkreśliła, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, uzasadnienie powinno zawierać podstawę prawną danego rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Niedookreślone stwierdzenie “komentarz M. Niezgódka – Medek" nie spełnia tego wymogu ustawowego i wywołuje uzasadnione wątpliwości. Dlatego rozstrzygnięcie tych wątpliwości jest konieczne, a wniosek o rozstrzygnięcie jest uzasadniony. Ponadto skarżąca Spółka podniosła, że WSA w Poznaniu w krótkim odstępie czasu, tj. w dniu 4 czerwca 2014 r. i w dniu 27 sierpnia 2014 r., w całkowicie tożsamym składzie osobowym, wydał dwa wyroki, w których, powołując się na identyczną podstawę prawną, tj. art. 205 § 1 i 3 p.p.s.a., wydał dwa skrajnie odmienne rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu kosztów. Wywołuje to uzasadnione wątpliwości, które wymagają rozstrzygnięcia, tym bardziej, że w dniu ogłoszenia wyroku Sąd ustnie podał inne motywy orzeczenia stwierdzając, że przedstawiciel skarżącej przyjechał na rozprawę w dniu 27 sierpnia 2014 r. w celu odebrania uzasadnienia tego wyroku, w związku z tym nie należy zwrot kosztów przejazdu do sądu. Zarówno ustne jak i pisemne motywy orzeczenia Sąd podał w sposób niezrozumiały dla skarżącej. Strona skarżąca podkreśliła, że nie dąży do nowego rozstrzygnięcia sprawy poprzez wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości, nie dąży do reinterpretacji uzasadnienia, ani poszerzenia uzasadnienia o inne elementy oraz nie nie polemizuje ze stanowiskiem Sądu. Skarżąca jest świadoma, że do nowego rozstrzygnięcia (zmiany rozstrzygnięcia), może dążyć poprzez zażalenie w przedmiocie zwrotu kosztów, bądź skargę kasacyjną, a nie poprzez wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie. Jednakże potrzeba wyjaśnienia wątpliwości co do sentencji wyroku, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy wyrok lub jego uzasadnienie są niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku. W rozpatrywanej sprawie rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, iż nie zachodziła konieczność dokonania wykładni wyroku i jego uzasadnienia we wnioskowanym zakresie. Żądanie skarżącego zawarte we wniosku o dokonanie wykładni wyroku nie zmierza do usunięcia wątpliwości w zakresie rozstrzygnięcia sprawy. Wniosek Spółki w istocie dotyczy zakwestionowania wysokości kwoty zasądzonej na rzecz Spółki tytułem zwrotu kosztów postępowania, to jest rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 4 wyroku. Strona czyni to przez wskazanie sygnatury akt innej sprawy, w której na rzecz strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasądził zwrot kosztów dojazdu na rozprawę. Podkreślić należy, iż kwestionowanie wysokości kwoty zasądzonej przez Sąd pierwszej instancji tytułem zwrotu kosztów postępowania może nastąpić wyłącznie przez wniesienie zażalenia w przedmiocie kosztów postępowania bądź w skardze kasacyjnej, w przypadku zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji. Natomiast kwestia braku podania przez Sąd pierwszej instancji uzasadnieniu danych dotyczących komentarza do art. 205 p.p.s.a. dotyczy wymogów uzasadnienia wyroku ustanowionych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Żądanie wykładni uzasadnienia wyroku nie może stanowić podstawy do żądania rozszerzenia (uzupełnienia) wyroku o dodatkowe motywy. W niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku nie nasuwa wątpliwości co do tego jaka kwota i z jakiego tytułu została zasądzona na rzecz strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania. Nadmienić należy, iż kwestia wysokości zasądzonych na rzecz skarżącej Spółki kosztów będzie podlegała ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu dotyczącym zażalenia wniesionego na postanowienie zawarte w punkcie 4 wyroku. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.