II OZ 121/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 539/25 odmawiające zmiany postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2025 r., nr WOP.7721.269.2024.TA w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 539/25, na podstawie art. 61 § 4 w zw. z art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił M. S. (dalej jako "skarżący") zmiany postanowienia z dnia 2 października 2025 r., sygn. akt jw., którym to postanowieniem Sąd ten odmówił skarżącemu wstrzymania zaskarżonej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2025 r., nr WOP.7721.269.2024.TA w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w piśmie z dnia 22 października 2025 r. skarżący zwrócił się o zmianę postanowienia z dnia 2 października 2025 r. poprzez wstrzymanie w całości decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku nakazującej rozbiórkę samowolnie wzniesionego budynku – kontenerowego pawilonu biurowo – mieszkalnego. Uzasadniając wniosek skarżący wyjaśnił, że w przedmiotowych kontenerach mieszczą się kadry i administracja dla placówek prowadzonych przez C. z G. Z aktualnych danych, nieznanych poprzednio w dacie pisania skargi i wniosku wynika, że w roku szkolnym 2025/2026 Fundacja prowadzi siedem placówek szkolnych i przedszkolnych, w których kształci się ogółem 1.171 uczniów, w tym 176 uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Biorąc pod uwagę konieczność realizacji programu nauczania, a także konieczność obsługi kadrowej i administracyjnej dla placówek prowadzonych przez Fundację, nie sposób – zdaniem skarżącego – przenieść spornych kontenerów w trakcie roku szkolnego 2025/2026 bez wyrządzenia szkody, a nawet wywołania skutków nieodwracalnych dla skarżącego i Fundacji Z kolei w dodatkowym piśmie procesowym z dnia 29 października 2025 r. skarżący wyjaśnił, że aktualnie obsługa kadrowo – administracyjna ulokowana w kontenerach obsługuje ogółem 208 osób zatrudnionych w placówkach, w tym 141 nauczycieli. Uzasadniając zaskarżone postanowienie, WSA w Gdańsku, w pierwszej kolejności, stwierdził, że warunki określone w przepisie art. 61 § 4 p.p.s.a., zezwalającym na zmianę postanowienia w przedmiocie wstrzymania, dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia okoliczności dotąd Sądowi nieznanych. Oznacza to, że Sąd ocenia czy w sprawie nastąpiła taka zmiana okoliczności, która pozwoliłaby na zmianę lub uchylenie uprzednio wydanego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym zakresie WSA w Gdańsku nie dopatrzył się jednak takiej zmiany okoliczności, która prowadziłaby do zmiany zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący poczynił ogólne uwagi dotyczące tego, że sporne kontenery są wykorzystywane do obsługi kadrowo – administracyjnej placówek prowadzonych przez C. z G., a także, że ich rozbiórka wpłynie negatywnie na dobre imię skarżącego, spowoduje wielkie i nieodwracalne szkody w jego mieniu i wiarygodności względem uczniów i rodziców. Dalej Sąd I instancji zaznaczył, że poza powyższymi okolicznościami skarżący nie podał jednak żadnych dalszych i bardziej szczegółowych informacji na temat posiadanego majątku, dochodów czy oszczędności, jak również wydatków. Nie przedłożył żadnych dokumentów, które w sposób jednoznaczny i przekonywający wskazywałyby, że wykonanie decyzji mogłoby się wiązać ze stratami dla skarżącego. Sąd stwierdził przy tym, że niewątpliwie wykonanie decyzji o rozbiórce kontenerów może wywołać skutki związane z utrudnieniem obsługi kadrowo – administracyjnej placówek edukacyjnych, niemniej jednak skarżący nie wykazał, by poza utratą dobrego imienia sytuacja ta miała wpływ na jego indywidualną sytuację. Zażalenia na powyższe postanowienie wniósł skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżając wydane postanowienie w całości, wniósł o jego zmianę i wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji. Wystąpił także o rozstrzygnięcie co do kosztów sądowych wg norm przepisanych. W zażaleniu postawił zarzut naruszenia przepisu art. 61 § 3 i § 4 p.p.s.a. z uwagi na to, że skarżący spełnia przesłanki zawarte w przedmiotowym przepisie, a materiał dowodowy nie budzi w tym zakresie zastrzeżeń. W uzasadnieniu zażalenia skarżący powtórzył argumentację przedstawioną we wniosku o zmianę postanowienia i następującym po nim piśmie procesowym z dnia 29 października 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Słusznie bowiem Sąd I instancji ustalił, że argumenty przytoczone przez skarżącego we wniosku o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej nie mogą zostać zakwalifikowane jako zmiana okoliczności uzasadniająca z kolei zmianę lub uchylenie uprzednio wydanego postanowienia. I tak, w dalszym ciągu skarżący podnosi okoliczności, które mogą świadczyć jedynie o utrudnieniach i dolegliwych skutkach wykonania decyzji, ale już nie o wyrządzeniu znacznej szkody lub powstaniu trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba podkreślić, że zarówno we wniosku o zmianę postanowienia, jak też w dalszych pismach procesowych (w tym w zażaleniu) skarżący wskazuje, że objęte nakazem rozbiórki budynki (kontenery) mają funkcję pomocniczą (służebną) wobec prowadzonych przez Fundację szkół i przedszkoli, a ich ewentualna rozbiórka może utrudnić, ale już nie uniemożliwić dalszego prowadzenia działalności dydaktycznej. Rozbiórka nie dotyczy bowiem obiektów, w których odbywają się zajęcia edukacyjne. Jeżeli zatem skarżący nie przytoczył żadnych nowych okoliczności ani nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikałaby zmiana jego sytuacji, to nie zaistniała zmiana okoliczności w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która była warunkiem koniecznym, aby zmienić lub uchylić poprzednio wydane postanowienia w tym zakresie. Brak podstawy do zmiany postanowienia na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako "p.p.s.a."), powoduje, że niemożliwe było uwzględnienie rozpoznanego przez WSA w Gdańsku wniosku. Brak było bowiem podstaw, by w oparciu o takie same argumenty strony skarżącej dokonywać odmiennej oceny zasadności złożonego wniosku. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił wniesione zażalenie.