II OZ 1200/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 718/16 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 718/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie B. B. (dalej jako skarżąca) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Sąd wskazał, że skarżąca w terminie do tego przewidzianym, pomimo wcześniejszego wezwania zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 czerwca 2017 r. do usunięcia braku jej zażalenia z dnia 12 grudnia 2016 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 listopada 2016 r., którym odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do usunięcia braków skargi, nie wykonała w sposób prawidłowy skierowanego do niej wezwania a tym samym nie uzupełniła braku formalnego swego zażalenia. Wobec tego Sąd uznał, iż należy takie zażalenie odrzucić stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a."). Sąd zaznaczył, że w okolicznościach sprawy nie można przyjąć by pełnomocnik skarżącej uczynił zadość wezwaniu do usunięcia braków zażalenia na postanowienie z dnia 17 listopada 2016 roku, którym to środkiem odwoławczym jest pismo z dnia 12 grudnia 2016 roku. W zarządzeniu wyraźnie wskazano, że pełnomocnik został zobowiązany do przesłania odpisu zażalenia z dnia 12 grudnia 2016 roku wraz z załącznikami, tymczasem przesłał on pismo z dnia 2 grudnia 2016 roku, które skarżąca traktuje jako zażalenie. Sąd wyjaśnił, iż pismo z dnia 2 grudnia 2016 roku, czyli kserokopia postanowienia z dnia 17 listopada 2016 roku wraz z odręcznie poczynioną adnotacją skarżącej, nie zostało potraktowane jako zażalenie, bowiem zostało wniesione do Sądu w dniu 2 grudnia 2016 roku, zatem przed doręczeniem kwestionowanego postanowienia z dnia 17 listopada 2016 roku, co miało miejsce w dniu 5 grudnia 2016 roku. W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości. Zarzuciła mu naruszenie art. 194 § 3 w zw. z art. 47 § 1 oraz art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., poprzez odrzucenie jej zażalenia, pomimo że nie doszło do skutecznego wezwania do uzupełnienia braków. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że treść skierowanego do niej wezwania z dnia 8 czerwca 2017r. odnośnie do uzupełnienia braków zażalenia była enigmatyczna i pozostawiająca wątpliwości co do sposobu zadośćuczynienia nałożonemu obowiązkowi. Z tego powodu nie zaczął biec termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, a przez to odrzucenie jej zażalenia było przedwczesne. Wbrew stanowisku Sądu, zdaniem skarżącej, wszelkie braki zażalenia zostały już dwukrotnie uzupełnione. Treść zażalenia była krótka i odręcznie napisana jednak już z samego początku zażalenie to zostało wysłane do Sądu w dwóch egzemplarzach - każdorazowo z oryginalnym podpisem, a później dosłany został następny odpis. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 3 P.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Ogólne wymagania dla pisma strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym wskazuje art. 45, art. 46 i art. 47 P.p.s.a. Przepis art. 47 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W myśl § 2 tego przepisu odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. W sytuacji kiedy pismo strony ma braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu dalszego biegu zastosowanie znajduje art. 49 P.p.s.a. Wówczas Przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zażalenia rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie ma zastosowania bowiem z mocy art. 197 § 2 stosuje się art. 178 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca chcąc zaskarżyć postanowienie z dnia 17 listopada 2016 r., którym odmówiono jej przywrócenia terminu do usunięcia braków skargi, kieruje do sądu w dniu 2 grudnia 2016 r. przesyłkę zawierającą kserokopię postanowienia z dnia 17 listopada 2016 roku wraz z odręcznie poczynioną przez nią adnotacją, iż niniejszym składa ona zażalenie na postanowienie i wnosi o rozpatrzenie zażalenia na rozprawie. Dokonuje tego zanim został jej doręczony odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o prawie do złożenia zażalenia. Odpis ten został doręczony skarżącej na adres korespondencyjny dopiero w dniu 5 grudnia 2016 r. Zatem od tego dnia możliwe jest złożenie zażalenia i wówczas zaczyna bieg 7 dniowy termin do wniesienia zażalenia. Wcześniejsze pisma dotyczące ww. postanowienia są przedwczesne, gdyż formalnie postanowienie jeszcze nie wywoływało skutków prawnych dla strony. Takie skutki łączy się z postanowieniem, które zostało doręczone stronie. W związku z powyższym prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że zażaleniem będzie pismo skarżącej z dnia 12 grudnia 2016 r. zatytułowane zażalenie z informacją, że odnosi się ono do postanowienia z dnia 17 listopada 2016 r. Następnie w dniu 15 grudnia 2016 roku skarżąca uiściła wpis od zażalenia. Wobec stwierdzenia, że pismo (zażalenie) z dnia 12 grudnia 2016 r. posiada braki formalne (brak odpisów) zarządzeniem Sędziego z dnia 8 czerwca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia stwierdzonego braku zażalenia z dnia 12 grudnia 2016 r. poprzez złożenie jego odpisu wraz z załącznikami, poświadczonego za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Zarządzenie doręczono pełnomocnikowi w dniu 19 czerwca 2017 r. Zgodnie z treścią zarządzenia należało przedłożyć odpis zażalenia z dnia 12 grudnia 2016 r. wraz z jego załącznikami nie zaś odpis pisma z dnia 2 grudnia 2016 r., które skarżąca uznała za zażalenie. Należało postąpić zgodnie z zawartym w zarządzeniu wezwaniem. Wbrew temu co podnosi w zażaleniu skarżąca zarządzenie jasno i jednoznacznie wskazywało o odpis, którego zażalenia chodzi poprzez wskazanie jego daty. Fakt, że w dniu 20 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącej złożył odpis pisma z dnia 2 grudnia 2016 roku, czyli kserokopię postanowienia z dnia 17 listopada 2016 roku wraz z odręcznie poczynioną adnotacją skarżącej, iż niniejszym składa ona zażalenie na postanowienie i wnosi o rozpatrzenie zażalenia na rozprawie, nie czyniło zadość żądaniu sprecyzowanemu w zarządzeniu z dnia 8 czerwca 2017 r. Wobec powyższego Sąd I instancji zasadnie uznał, że brak formalny zażalenia z dnia 12 grudnia 2016 r. nie został uzupełniony zgodnie z zarządzeniem i wobec tego wniesione zażalenie z dnia 12 grudnia 2016 r. należało odrzucić stosownie do art. 178 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.