II OZ 1176/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.Ż. i J. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2868/15 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. Ż. i J. Ż. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie

J. Ż. i J. Ż. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2015 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy J.Ż. postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r., zaś J. Ż. postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r. Na skutek złożonych sprzeciwów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia. Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2017 r. J. Ż. i J. Ż. zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowieniem z dnia 28 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. Ż. i J. Ż.. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie uiścili wpisu sądowego, od której to czynności zależała skuteczność skargi, zatem nie można było nadać dalszego biegu sprawie. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli J. Ż. i J. Ż.. Wskazali, że w uzasadnieniu postanowienia są błędy, bowiem osoby prowadzące proces nie przychyliły się do ich dotychczasowych wniosków oraz, że osoby wydające postanowienia są stażystami. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Rację w niniejszej sprawie ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę skarżących z powodu jej nieopłacenia w zakreślonym terminie. Zasadą jest, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.")). W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei zgodnie z § 3 wskazanego powyżej przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie zaktualizował się skutek procesowy, o którym mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi, przy czym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału wyraźnie zaznaczono, że nieuiszczenie należnej opłaty skutkować będzie odrzuceniem skargi. Termin do uiszczenia wpisu bezskutecznie upłynął. Dlatego też w tym stanie rzeczy WSA zobowiązany był skargę odrzucić, co też uczynił, stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. Ponadto należy wskazać, że w przedmiotowych zażaleniach skarżący nie zawarli żadnego argumentu merytorycznego, który wskazywałby na wadliwość zaskarżonego postanowienia powodujących jego uchylenie. Twierdzenia zaś co do braku przygotowania zawodowego osób wydających zaskarżone orzeczenia w sprawie jest nietrafny, bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami, Sędzia WSA oraz referendarz sądowy orzekający w WSA muszą spełniać wymagane ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych wymogów i od tej zasady nie ma odstępstw. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji