II OZ 1176/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 233/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 6 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia [...} lutego 2016 r., w przedmiocie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. L. w B. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Sama konstrukcja przepisu wskazuje, że to na skarżącym ciąży obowiązek udowodnienia jaka szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki mogą nastąpić w przypadku wykonania przedmiotowej decyzji. W ocenie Sądu I instancji ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych jest, że skarżący powinien określić przesłanki do wstrzymania w taki sposób aby sąd mógł w oparciu o te dane i na podstawie akt sprawy ocenić czy są podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. W omawianej sprawie w ocenie Sądu I instancji skarżący ograniczył się w zasadzie do przytoczenia treści przepisu i nie skonkretyzował na czym miałaby polegać szkoda wynikająca z wykonania decyzji. Sąd wyjaśnił, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji. Służy ona jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Sama decyzja nie powoduje utraty jakichkolwiek praw (np. prawa własności) i nie ogranicza prawa do przebywania w lokalu. Nie można zatem mówić w przypadku decyzji potwierdzającej jedynie stan faktyczny o trudnych do odwrócenia skutkach, czy szkodzie jaka mogłaby się z nią wiązać. W związku z tą argumentacją Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. M., prosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że decyzja o wymeldowaniu jest wykorzystywana przez jego byłą żonę w innej sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Białymstoku, która dotyczy podziału majątku. Przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. skarżący wywodzi z możliwości pozbawienia go, w wyniku postępowania, w którym wykorzystywana jest decyzja o wymeldowaniu, domu przy ul. L. w B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie może dotyczyć także wszystkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na skarżącym ciąży obowiązek udowodnienia, że w sprawie, w której domaga się wstrzymania wykonania danego aktu występują przesłanki wynikające z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja orzekająca o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. L. w B. Decyzja taka ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Skutki decyzji o wymeldowaniu nie mają charakteru nieodwracalnego, decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw. Ewentualne wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest więc w okolicznościach niniejszej sprawy bezpośrednim skutkiem wykonania takiej decyzji, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Odnosząc się do argumentów skarżącego powołanych w zażaleniu z dnia [...] września 2016 r., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie są one zasadne. Jak prawidłowo zauważył Sąd pierwszej instancji decyzja ta nie ogranicza prawa do przebywania w lokalu, ani też nie powoduje utraty prawa własności, czy współwłasności do tego lokalu. Nie można zatem łączyć czysto ewidencyjnego charakteru decyzji z możliwością utraty prawa własności lokalu mieszkalnego. Sam fakt powoływania się na istnienie przedmiotowej decyzji w innych postępowaniach (np. sprawa o podział majątku) nie kreuje żadnych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.